Дигар ҳеҷ гоҳ ба пушташ нанишастам...
Баъдҳо низ гоҳу ногоҳ «инҷо биё, духтари додош»
мегуфту маро бағал мекард, гунаҳоямро мебўсид, аз он дўстдориҳо ғашам меомад, худро мисли бачаи хорпушт дарҳам мекашидам. Духтарҳояшро ҳам навозиш мекард, аммо меҳрубониҳояш бо ман фарқ дошт...
Шавҳари холаам моҳҳо бекору хонанишин буд, ба ин далел оташи даъвои байни зану шавҳар ҳамеша аланга мезад. Саранҷом хола бо миёнравии дўстони бонуфўзаш барои ў дар як ширкати хориҷии боркашӣ кор пайдо кард.
Гуфт, ки агар кораш хуб бошад, дар оянда ба хориҷи кишвар интиқол меёбад. Шавҳари хола акнун ҳафтаҳо аз хона дур буд ва ман дар ғиёбаш нафаси озод мекашидам.
Гоҳо бехабар бармегашт, ўро медидаму дилам чун деги дудгирифта сиёҳ мешуд. Дар такяи сутуни айвон зонувони лоғарашро бағал мекарду чашм ба дуриҳо медўхт ва дуд аз сигори гўшаи лабаш фаввора мезад. Маро медиду ба сўям оғўш мекушод, фурсати бағал карданамро аз даст намедод.
Даврони бачагӣ ва оғози наврасиам таҳти фишор отифӣ мегузашт.
Аз хола канда намешудам, мехостам ҳамеша дар мадди назарам бошад. Шавҳараш фаҳмида буд, ки аз ў рамидаам, ба ў машкук шудам, сайъ мекард рафтораш мисли гузаштаҳо бошад, худро бепарво вонамуд мекард, аммо нигоҳи он чашмони мисли дуд берангаш чизи дигар мегуфт.
Мехостам аз чашмони сар ба зери ў, ки мисли мардҳои муаддаб аз нигоҳ кардан ба чеҳраи зани бегона худдорӣ меварзанд, ба мағоке паноҳ бубарам, аз назарҳо дур ва ноаён, мисли хонаи муш...