Ман он шаб гўё ба андозаи сад сол пир шудам, бо давр задани чанд марҳилаи зиндагӣ якбора расидам ба фасли пирӣ, шудам як инсони фарсуда ва нодаркор, бе ҳеҷ ангезае барои зиндагӣ. Халои бузургеро дар дарунам эҳсос кардам, мисле ки касе узвҳоямро аз шикамам берун оварда буд ва танам бо ман эҳсоси бегонагӣ мекард. Онҷо буд, ки фаҳмидам, таҷовузи як зан танҳо даррондани пардаи бакорати ў нест, балки даридани бакорати рўҳи ўст, лаккадор кардани равони ўст. Чизе барои ҳамеша дар зеҳнам тағйир кард, дигар он одами қаблӣ набудам, як фарди мутафовит будам, бо рўҳи ҷариҳадор, осебпазир ва шикананда.
Ҳодисаро ба касе нагуфтам, ба кӣ ҳам мегуфтам? Дигар на модар доштам, на хоҳар, ба ҷуз як аммаи маризу фақир, ки нахостам ўро ба ғамҳои худ гирифтор кунам.
Хола то ин дам ҳама касам буд, аммо як ҳиссе ба ман мегуфт, ки ў дигар дар пуштам нест.
Он субҳ хоболўд аз басти шабона баргашт, ранг дар рўй надоштам, аммо ба ман нигоҳ накард, ба бачаҳояш низ. «Муроқиби хоҳаронат бош, ман каме бихобам, тамоми шаб ҷарроҳӣ доштам, мижа ба ҳам назадам», гуфт ва ба хонаи хобаш рафт.
Баланд шудаму аз дар берун рафтам, беҳадаф чанде дар он кўчаи танг парса задам, ниҳоят ҷуръатамро ҷамъ кардаму дари хонаи хола Қаламро кушодам.
Ў рўйи долон нишаста буд, чун ҳамеша болиште рўйи зону дошт ва дар матоъи қирмиз суварнигорӣ мекард. Аз рўйи қолаб расм намекашид, тасвирҳоро аз ёд медонист, ҳатто метавонист бо чашми баста наққошӣ кунад. Лабҳояш ва ангуштонаш чун ҳамеша ранголўд буданд.