Сақфи айвон, бо як болохонаи чўбӣ, бар дўши ду сутуни нотарошида қарор дошт, бадани каҷу пинабастаи сутунҳо ин бори сангинро басахтӣ нигоҳ медошт. Аз паллаҳои дар нўки мех овезони нардбони болохона мешуд ҳадс зад, ки солҳо боз касе ба он зинаҳо пой нагузоштааст. Дар долон ба ҷуз ҳуҷраи хоби ман ду утоқи бе қуфлу калид ҳам вуҷуд дошт, ҳуҷраҳои пур кўҳнаколоҳои ҳамсинни ин хонаи фарсуда. Ёди он қуфли бузург афтодам, ки шаби аввал дида будам, ин хона барои дуздидан амволе надошт, ба он қуфлу занҷир чӣ ниёз буд?
Ҳавлии фориғ аз тартибу низом, ки домани боғи бузургаш аз бари як ҳавзи кўчак то ба калтутҳои канори ҷода мерасид, ба тафреҳгоҳи зоғу заған табдил шуда буд.
Долу дарахт ва рустаниҳои ин макон ба таври худгардон зиндагӣ мекарданд, меваҳояшон дар шохаҳо хушк мешуд ва шохаҳояшон аз дарозӣ ба якдигар мепечид. Баландии алафҳои ҳарз то зонуи дарахтон мерасид, аз доси зангзадаи бари девор ва белу каланди сарҳояшон дар хок фурўрафта, бармеомад, ки солҳост касе ба онҳо даст назадааст.
Бегоҳ борони сел бориду чароғ хомўш шуд ва ҳуҷраи пур аз рутубатро ба гўристони сарду ваҳшатнок бадал кард. Парастор рўйи лаъличае шамъ овард ва дар ҳоле ки он шамъро рўшан мекард, пушт бар ман ғайриинтизор бо як садои нарму маҳин гуфт:
– Ту наметавонӣ инҷо зиёд бимонӣ, хона шароити хуб надорад...мариз мешавӣ, ба ҷойи беҳтаре ниёз дорӣ.
Дар ин ҳашт рўз барои аввалин бор чунин ҷумлаи тўлониро аз забони он духтар шунидам. Ў бо он садои нарму маҳин ҳолати фалокатбори маро ба вузуҳ тасвир кард.
Акнун мутаваҷҷеҳ шудам, ки ҷое барои рафтан надорам.
Хонаи падариамро модарам солҳо пеш фурўхт, мегўянд, ки ў бо он пул дар Туркия барои худ опортмон харидаст.