Хонаи амма Мунисро дарҳол хат задам, мехостам аз ҳар кӣ маро мешинохт дуртар бошам. «Шояд инҷо бимонам?
Ин ҳавлӣ аз чўби хушк пур аст, агар то баҳор намирам, роҳамро пайдо мекунам». Муколамаи он шаби торро бо парастор мисли имрўз дар ёд дорам, зеро бароям сарнавиштсоз шуд.
– Апа, шояд ман инҷо бимонам? Росташ...ҷое барои рафтан надорам...
– Ин як хонаи матрука аст, моли падарам буд, баъди маргаш бесоҳиб монд, бародарҳоям машварат карданд ва як сол қабл ин кулбаро ҳамчун мероси хонаводагӣ ба ман бахшиданд. Аз ман коре барнамеояд, инҷо дасти мардона даркор, аммо ку он даст... Ҳафтае як бор меоям ва барои ин саги пир ғизо меорам, рафиқи падарам буд, дилам нашуд аз хона берунаш кунам, ҳамин тавр ў ягона маскуни ин манзил боқӣ монд.
Парастори ин ҳама рўз дар ҳоли сукут мисли булбул ҳарф мезад.
– Агар иҷозат медодед инҷо мемондам, то баҳор...
– Хоҳарҷон, инҷо танҳо чӣ кор мекунӣ? Шаби омаданат эҳтимол мутаваҷҷеҳ нашудӣ, ки дар ин атроф ҳеҷ манзили дигаре нест. Наздиктарин ҳамсоя як километр дуртар зиндагӣ мекунад... Баъдан... намехоҳам бо духтур мушкил пайдо кунам...
Ноумед шудам.
– Он одам наметавонад кўмак кунад?
– Кадом одам?
– Ҳамоне, ки ин балоро ба сарат овард.
– Намедонед кӣ ин корро бо ман кард?
– Духтур мегуфт бо кадом марди зандор робита доштӣ.