Меҳру сеҳри шеър

Ҳар касе ҳам, ки қобили эҳсоси вазну оҳанг аст, баробари мутолиаи байт харобии ин рукни шеърро мефаҳмад. Бигзор, дар матн калимаи «пираҳан» бо «вов»
анҷомида бошад, вале, батакрор мегўем, ки он вазифаи аломати вергулро ҳам бар дўш дорад ва танҳо чунин радду бадал асли матнро барқарор мекунад.
Ё боз:

Олӣ шавад лаиму лекин на чун карим,
Боло паранд мурғон, аммо на то Паран.
(1,55)

Дар ин маврид ҳам вазифаи «вов» нодуруст муқаррар шудааст. Он бояд пайвастаи пайвандаки тобеъкунанда биёяд, ки тавассуташ мисраи аввал як ҷумлаи мураккаби тобеъ хоҳад шуд. Ба ин сурат: «Олӣ шавад лаим, валекин на чун карим».
Дар ду мисоли поён акси як ҳолатро мушоҳида мекунем. Дар байти аввал «вов» на пайвандаки «-у», балки аломати вергулро ифода мекунад, дар мисраи охирини банди сонӣ бошад, ба ҷойи аломати вергул овардани пайвандаки «-у» («ва») зарур буд:

Дар ҳар чи задам даст, зи ғам фарсудам,
Даст аз ҳама боздоштаму осудам.
(2,558)

Таърихи ҷаҳон, ки қиссаи хурду калон Дарҷ аст дар он(,) чи шаҳриёрон(,) чи ялон, Дар ҳар варақаш бихон, кифӣ оми қазо, Қад мота фулонун,(ва) фулонун ва фулон.
(2,562)

Воқеан, ба тақозои қофияи солим, ки яке аз шартҳои хушсавтию ҷолибии шеър аст, вожаи «фулон»-ро ба шакли дигари маъмулаш – «фалон» овардан мақбултар менамояд.