Майлу рағбати муаллифони ин моделҳо оид ба таъмин намудани фаъолияти минбаъдаи хоҷагии халқ хамчун як низоми ягона шоистаи таҳсин мебошад, чунки ин дар иқтисодиёти серсохтор вазифаи хеле душвор аст. Дар ҳоле, ки дар он вақт маълумоти аввалии оморӣ кофӣ набуданд, бо вуҷуди ин, таҳиякунандагони барнома кӯшиш мекарданд, ки бо нишондиҳандаҳои муҳимтарини арзишии макроиқтисод, аз қабили: маҷмӯи маҳсулоти дохилӣ, даромади миллӣ, ҳаҷми сармоягузорӣ ва ғайра кор кунанд. Барномаҳои рушди иқтисодии дар кишварҳои гуногун коркардшуда дар марҳилаҳои аввал умумӣ буданд, аммо ин ба суръатнокии онҳо халал нарасонд.
Дар солҳои минбаъда дар байни иқтисодчиён ду мавқеи аз ҷиҳати ақидаашон гуногун муайян карда шуд.
Тарафдорони ақидаи якум аз зарурати озод кардани иқтисодиёт ва такя ба қувваҳои бозор ва тарафдорони ақидаи дуюм — аз нигоҳдории банақшагирӣ ва танзими давлатӣ, ки ба назари онҳо барои таъмини шароити мусоиди истеҳсолот ва истеъмол зарур буд, ҳимоя мекарданд.
Ба ғайр аз ин самтҳо ба масъалаҳои ташаккул ва тараққиёти хоҷагии халқ якчанд роҳҳои гуногун мавҷуд буданд. Дар солҳои 80-ум дар баробари тарафдорони мактабҳои кейнсгароӣ ва неокейнсгароӣ, назарияҳои дирижизм, интервенсионизм, монетаризм ва ғайра, масалан, як ҷараёни ба ном аксулинқилобчиҳо пайдо шуд, ки ба мақсад мувофиқ будани ҳама гуна дахолати давлатиро дар иқтисодиёт ва мавҷудияти сектори давлатиро зери шубҳа мегузоштанд. Ба фикри онҳо, дар назди давлат ва мақомоти бюрократии он вазифаҳои барои онҳо иҷронашаванда гузошта шудаанд. Онҳо боварӣ доштанд, ки ҳангоми ин ба хатогии ҷиддӣ, яъне беэътиноӣ дар тарбияи кадрҳои соҳибихтисос, махсусан, коркунони роҳбарикунанда ва мутахассисон роҳ дода шудааст.