Ҳамин тариқ, идеяи аз даст додани ҳокимияти соҳибони капиталистӣ дар раванди такрористеҳсолӣ, ки қаблан дар назарияи "инқилоби идоракунандагон" рушд ёфта буд, барои назариячиёни ҷомеаи нави саноатӣ хос аст, ки мегӯянд, ки ҳалли мушкилоти тамаддуни саноатӣ ба дасти менеҷерон гузашт. Гузашта аз ин, ба ақидаи Арон ва дигар ҷонибдорони ҷомеаи нави саноатӣ, сохтори ширкатҳои муосир хусусияти монополистӣ надорад, зеро он на танҳо ба гирифтани фоида, балки ба иҷрои як қатор вазифаҳои ҳаётан муҳими иҷтимоӣ низ равона шудааст. Далел ин аст, ки даромади афзояндаи корпоративӣ барои қонеъ кардани талаботи истеъмолкунандагон, таҷдиди шаҳрҳо, ҳифзи муҳити зист, рушди тадқиқоти илмӣ ва дигар мақсадҳои шабеҳ равона карда мешавад.
Назарияи ҷомеаи нави саноатӣ аз ҷониби иқтисоддони амрикоӣ Ҷон Гэлбрейт дар як қатор асарҳои ӯ, аммо пеш аз ҳама дар китоби "Ҷамъияти нави саноатӣ"
(1967) тасвир шудааст. Ҳанӯз соли 1957 дар кори "Ҷамъияти фаровонӣ" Гэлбрейт кӯшиш мекард, исбот кунад, ки истифодаи техникаи мураккаб ва торафт мукаммалтар ба азнавтавлидии дохилии капитализм, пур кардани бозор бо молҳои истеъмолӣ, низоми хидматрасонии хуб ташкилшуда ва дар натиҷа, ба нест кардани фарқияти иҷтимоии пешин оварда мерасонад.
Тамоми низоми иқтисодии капитализми муосир аз ҷониби ӯ ҳамчун маҷмӯи ду бахши гуногун низоми банақшагирӣ ва бозорӣ муаррифӣ карда шуд.