Назарияи тамаддуни ягона ба қувваҳои торафт пурқуввате, ки кишварҳои ҷаҳонро ба як ҷомеаи ягона муттаҳид мекунанд, вобастагии байниҳамдигарии онҳоро тақвият медиҳанд, марзҳои байни онҳоро норавшан мекунанд, диққат медиҳад. Инҳо қувваҳои байналмилаликунонии иқтисодиёт мебошанд, ки ба ҷаҳонишавии он табдил меёбанд ва пеш аз ҳама тавассути фаромиллӣ ва ҳамгироии он зоҳир мешаванд.
Дар натиҷаи чунин навсозӣ, хусусиятҳои ҷомеаи муосири саноатӣ ва пас аз саноатӣ, ки бори аввал дар Ғарб зоҳир шуданд, ба хусусиятҳои хоси дигар кишварҳои ҷаҳон табдил меёбанд.
Ҳамзамон, назарияи тамаддуни ягона тахмин мекунад, ки навсозӣ бо ғарбгароӣ (яъне нусхабардории фарҳанги ғарбӣ аз ҷониби дигар кишварҳо) мегузарад.
Аммо таҷрибаи Русия ва Ҷопон дар асрҳои қаблӣ ва кишварҳои Осиёи Шарқӣ ва Ҷанубу Шарқӣ дар асри XX нишон медиҳад, ки навсозӣ метавонад бидуни ғарбгароӣ сурат гирад ва кишварҳо дар ҷараёни он метавонанд мансубияти худро ба тамаддуни дигари ғайри ғарбӣ нигоҳ доранд. Ин пеш аз ҳама ба фарҳанг дахл дорад, аммо дар иқтисодиёт низ метавонад ҳувияти худро (мисол, Ҷопон) нигоҳ дорад. Гарчанде ки назарияи тамаддуни ягона аҳамияти ҳаёти сиёсӣ ва иқтисодии дин ва миллатгароиро эътироф мекунад, ки фарқияти иҷтимоию фарҳангии байни кишварҳоро ба вуҷуд меорад, аммо тахмин мекунад, ки бо тақвияти либерализм онҳо монеаи он нахоҳанд шуд.
Назарияи бархӯрди тамаддунҳо Профессори амрикоӣ Сэмюэл Ҳантингтон қайд мекунад, ки пас аз "ҷанги сард" ҷаҳони сиёсӣ ва фарҳангӣ торафт бисёрқутбӣ мешавад ва ҳашт тамаддуни асосиро дар бар мегирад: ғарбӣ, исломӣ, ҳиндуӣ, чинӣ, ҷопонӣ, насронӣ, африқоӣ ва амрикои лотинӣ.