Иқтисоддони амрикоии рустабор В.Леонтйев, ки тиҷорати хориҷии ИМА-ро дар солҳои 1947, 1951 ва 1967 таҳқиқ кардааст, қайд кард, ки ин кишвар бо сармояи нисбатан арзон ва қувваи кории гаронбаҳо дар тиҷорати байналмилалӣ тибқи назарияи Ҳекшер-Олин иштирок намекунад; сармояғунҷоиши воридот нисбат ба содирот бештар буд. Парадокси ба ном Леонтйевро ба таври гуногун шарҳ доданд: қувваи кории баландихтисоси амрикоӣ барои тайёр кардани худ хароҷоти зиёди сармояро талаб мекунад (яъне сармояи амрикоӣ нисбат ба иқтидорҳои истеҳсолӣ бештар ба захираҳои инсонӣ равона карда мешавад); барои истеҳсоли молҳои содиротии амрикоӣ ашёи хоми минералии воридотӣ ба миқдори зиёд сарф карда мешавад, ки барои истихроҷи он маблағҳои бузурги молиявӣ (боз аз ИМА) сармоягузорӣ карда шудаанд. Аммо дар маҷмӯъ, парадокси Леонтйев огоҳӣ аз истифодаи мустақими назарияи Ҳекшер-Олин аст, ки санҷиши минбаъдаи он нишон дод, ки дар аксари ҳолатҳо, аммо на дар ҳама ҳолатҳо, кор мекунад.
Русияро бештар ба ҳолати умумии назарияи Ҳекшер-Олин нисбат додан мумкин аст: бо фаровонии захираҳои табиӣ, мавҷудияти иқтидорҳои калони истеҳсолӣ (яъне сармояи воқеӣ) оид ба коркарди ашёи хом (металлургия, химия) ва як қатор технологияҳои пешрафта (асосан дар истеҳсоли силоҳ ва молҳои таъиноти дусамта) содироти зиёди ашёи хом, маҳсулоти оддии металлургӣ ва кимиёвӣ, техникаи ҳарбӣ ва молҳои таъиноти дусамтаро фаҳмидан мумкин аст. Дар айни замон, назарияи Ҳекшер-Олин ба саволе, ки чаро аз Русияи муосир бо захираҳои бузурги кишоварзии худ маҳсулоти кишоварзӣ кам содир карда мешавад, ҷавоб намедиҳад, баръакс, он ба миқдори зиёд ворид карда мешавад; чаро бо мавҷудияти қувваи кории нисбатан арзон ва соҳибихтисос кишвар маҳсулоти мошинсозии шаҳрвандиро кам содир мекунад, аммо бисёр ворид мекунад.