Тибқи ин модел, ширкат истеҳсоли молҳо ва хидматҳоро дар хориҷа оғоз мекунад (яъне сармоягузории мустақимро амалӣ мекунад), зеро дар як вақт се шарт мувофиқат мекунанд:

1. ширкат дар ин кишвари хориҷӣ бартарӣ дорад (манфиатҳои мушаххаси соҳибмулк); 2) барои ширкат истифодаи ин афзалиятҳо дар он ҷо нисбат ба фурӯши онҳо тавассути содироти мол ё содироти технология ба ширкатҳои дигар фоидаовартар аст (афзалиятҳои байналмилалгардонӣ); 3) ширкат баъзе захираҳои истеҳсолиро дар хориҷа нисбат ба кишвари худ самараноктар истифода мебарад (афзалиятҳои ҷойгиршавӣ). Модели эклектикии сармоягузории мустақим хеле маъмул аст.
   Назарияи фирори сармоя
   Ин назария суст таҳия шудааст, гарчанде ки дар даҳсолаҳои охир фирори сармоя дар ҷаҳон миқёси калон пайдо кардааст. Истилоҳи "фирори сармоя" ба таври гуногун шарҳ дода мешавад, ки ба арзёбии миқёси ин падида таъсир мерасонад. Ҳамин тавр, баъзе иқтисоддонҳо фирори сармояро ба содироти ғайриқонунӣ ва/ё содироти сармояи кӯтоҳмуддат шарҳ медиҳанд. Аммо, аксари муҳаққиқон (монанди Киндлсбергер) бар ин назаранд, ки фирори сармоя чунин ҳаракати сармоя аз кишвар аст, ки хилофи манфиатҳои он аст ва аз сабаби фазои номусоиди сармоягузорӣ аксари моликони сармоя дар кишвар ва инчунин пайдоиши ғайриқонунии ин сармоя ба амал меояд.