Манфиатҳои иқтисодӣ, ки бояд мувофиқа карда шаванд, на танҳо бо сиёсати макроиқтисодӣ, балки инчунин метавонанд сиёсати саноатӣ, иҷтимоӣ, нақлиётӣ, экологӣ ва ғайраро дар бар гиранд.
Назарияи анъанавӣ аз он бармеояд, ки ҳар қадар (аз ҷиҳати иқтисодӣ) кишвари иштирокчӣ калонтар бошад, манфиатҳои ҳамгироӣ ҳамон қадар муҳимтар хоҳанд буд. Манфиатҳои ҳамгироӣ на танҳо аз андозаи кишварҳое, ки дар созишномаи ҳамгироӣ иштирок мекунанд, балки аз суръати рушди иқтисодии онҳо низ вобастаанд. Ҳамин тариқ, азбаски кишварҳои рӯ ба инкишоф нисбат ба кишварҳои пешрафта бо суръати баландтар рушд мекунанд, манфиатҳои ҳамгироӣ барои онҳо боз ҳам бештар хоҳанд буд. Нишондиҳандаи дигари имконпазири андозаи ҷомеаи ҳамгироӣ шумораи аҳолӣ мебошад. Тибқи ин меъёр, кишварҳои рӯ ба инкишоф бешубҳа аз ҳамгироӣ баҳра хоҳанд бурд, зеро онҳо одатан сераҳолӣ мебошанд.
Агар ҳамгироӣ (ва савдо дар маҷмӯъ) байни як кишвари хурд ва калон сурат гирад, пас фоидаи хурд бештар аст, зеро талабот ба содироти он зиёдтар аст. Ин хеле муҳим аст, вақте ки як кишвари хурд рӯ ба инкишоф аст ва як кишвари калон пешрафта аст, ки қобилияти харидории баландтар дорад. Дар натиҷа, онҳо сохтори истеҳсолӣ ва бозории худро такмил медиҳанд ва самаранокии худро баланд мебардоранд. Дар баробари ин, номутаносибии даромад ба манфиати кишвари калонтар ногузир аст ва натиҷаи номувофиқатии иқтидори иқтисодии ду кишвар мебошад. Кишвари хурд шарики нобаробар аст, ки маҷбур аст ба сохтори иқтисодӣ ва нархгузории давлати калонтари узв мутобиқ шавад.