Зимни ин Эмомалӣ Раҳмон иброз дошт, ки «мо метавонем сармоя ва технологияи навини давлатҳои пешрафтаи ин минтақаи бузургро ба манфиати рушди босуръати кишварамон ҷалб намоем».
Пас аз ин чанд қадами ҷиддие гузошта шуд, ки сатҳи ҳамкориҳоро тадриҷан боло бурданд.
Яъне, сиёсати «дарҳои боз» имкон дод, ки ҳар як минтақа дар сиёсати хориҷии Тоҷикистон ҷойгоҳи хосаи худро дошта бошад ва мувофиқи он муносибату ҳамкориҳо ривоҷ дода шаванд.
Тахминан чунин усулҳои муносибату ҳамкорӣ бо кишварҳои алоҳида ба роҳбарӣ гирифта шудаанд. Аз миёни давлатҳои минтақаҳои зикршуда чанд кишвареро, аз қабили Россия, Хитой, ИМА, давлатҳои Осиёи Марказӣ, Эрон, Афғонистон, Покистон, Ҳиндустон, Туркия, Япония, Олмон метавон ном бурд, ки бо вижагиҳои муносибат, доира ва сатҳи ҳамкориҳо дар сиёсати хориҷии Тоҷикистон мавқеи хоса доранд.
Ба муносибатҳои Тоҷикистон бо Федератсияи Россия таърихи чандҳазорсолаи муштараки ҳиндуаврупоӣ, робитаҳои наздик аз нимаи дуюми асри XIX, ҳамзистӣ дар таркиби Иттиҳоди Шӯравӣ, ҳамкориҳо дар доираи созмонҳои байналмилалӣ ва минтақавӣ, бахусус иттиҳодияҳои байнидавлатии дар миқёси пасошӯравӣ таъсисёфта (ИДМ, СААД, Иттиҳоди иқтисодии АвруОсиё), ҳамзистӣ дар фазое, ки дар замони шӯравӣ шакл гирифта, арзишҳо ва вижагиҳои худро дорад, мавқеи монанд ё наздик роҷеъ ба муҳимтарин масъалаҳои байналмилалӣ, самтҳои зиёди ҳамкориҳои дуҷониба, ҳаҷми бузурги табодули мол, амалисозии лоиҳаҳои муштараки иқтисодӣ, ҳузури ҳарбии Россия дар ҷумҳурӣ ва соири дигар риштаҳо таъсири амиқ гузошта, аз ин хотир ҳарду кишвар ҳамдигарро чун «шарики стратегӣ» шинохтаанд.
Ҷумҳурии Халқии Хитой ҳамсояи наздику ҳамсарҳади Тоҷикистон буда, дар муносибатҳои ҳарду кишвар арзишҳои таърихию фарҳангӣ, ҳамкориҳо дар доираи Созмони ҳамкории Шанхай, самтҳои гуногуни ҳамкорӣ, амалигардонии лоиҳаҳои инфрасохторӣ дар ҷумҳурӣ, хусусан дар доираи ҳадафҳои стратегии Тоҷикистон, ҳаҷми бузурги табодули мол ва дигар омилҳо нақши калон доранд.
Ҳамкориҳои Тоҷикистон бо Иёлоти Муттаҳидаи Америка пас аз воқеаҳои сентябрии соли 2001 ҷиддан рушд ёфта, масъалаҳои амниятӣ, мубориза алайҳи терроризм, қочоқи маводи мухаддир ва дигар мавзӯъҳоро дарбар мегиранд.
Тоҷикистон бо ҳамсояҳои наздикаш дар Осиёи Марказӣ – Қазоқистон, Қирғизистон, Ӯзбекистон ва Туркманистон умумиятҳои таърихӣ, фарҳангӣ ва динӣ дорад, мавқеи ҷуғрофӣ, захираҳои табиӣ ва дигар омилҳо имкон медиҳанд, ки сатҳи муносибатҳо дар минтақа ҷавобгӯи манфиатҳои ҳамаи кишварҳо бошад.