Агар тариқи дигар ифода намоем, Тоҷикистон аз сиёсати «ё ин, ё он» канораҷӯӣ намуда, ба сиёсати «ҳам ин, ҳам он» рӯ овард, ки дар натиҷа ҷумҳурӣ дар асоси принсипҳои баробарҳуқуқӣ, дахолат накардан ба корҳои дохилӣ ва эҳтироми манфиатҳо ҳамёрони зиёде пайдо кард ва онҳо имрӯз дар рушди иқтисодии кишвар тариқи додугирифти мол, таъсис додани корхонаҳои муштарак, амалӣ намудани лоиҳаҳои алоҳида саҳми босазо мегузоранд.
Бешак, ин ҳама дастовардҳо маҳсул ва натиҷаи сиёсати дурнигарона ва санҷидаи Президенти Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон аст, ки имрӯз дар маҳофили байналмилалӣ мавриди таҳсину тақдир қарор гирифтааст.