холисанлиллоҳ аст. Баъд Ҳазрат ба бобои Эшон ин китобро тӯҳфа карданд.

Айни ҳол ин китоб чун ёдгори бобои авлиё дар дасти набераи азизашон Махдуми Нурулло маҳфуз аст. Ва Махдум, ки худ ҷӯяндаи илми илоҳист ва таълимдиҳанда аст, аз ин хазинаи панд ба шогирдон пораҳо қироат менамоянд.

Яке аз пандҳои ин китоб: «Ёри нек беҳ аст аз кори нек» аст, ки устод ба сомеъон тез-тез ёдовар мешуд. Мазмуни ин пора чунин аст:

«Кори нек маконе дорад, аммо ёри нек туро ба салоҳ ва ихлос ва аҷоиб пиндорад, ихлос диҳад. Фардои қиёмат ёронро фарқ шавад. Ҳар кӣ дар дунё барои нафс, ҳаво ва ҳавас ва фиску фуҷур ёрӣ карда бошад, чун дигар пиндорад ихлос бубинанд, аз якдигар бигурезанд. Яъне, кошкӣ миёни ману ту аз Машриқ то Мағриб дурӣ будӣ, яъне якдигарро кошкӣ дар дунё надидаме. Ёрӣ ва мусоҳибат барои нафс ва ҳавову ҳавас накардаме ва имрӯз ба ин бало, ранҷ ва офатҳо гирифтор нагаштаме. Чун ин ҷумла ёрон дар дунё дӯстӣ барои нафс ва ҳавову ҳавас карда бошанд, бо ин сабаб аз Худо дур афтода бошанд. Пас дар охират якдигарро бубинанд, аз якдигар бигурезанд, дасти ҳасрат ва ангушти надомат ба дандон бигазанд ва гӯянд: «Кошкӣ миёни ману ту дӯстӣ ва рафоқат накардаме ва ба чунин балову азоб мубтало нагаштаме. Агар ҳар кӣ дар дунё ихлос ва дӯстиву мусоҳибат хос аз барои Худо карда бошад, эшон чун дар охират якдигарро бубинанд ба ҳамдигар омезанд, онҳо муттақиён бошанд, чуноне ки аз ин ҳол Худои таъоло дар каломи наҷиби худ гуфтааст. Дар рӯзи Қиёмат баъзе аз эшонро бар баъзе муттақиён, ки дар дунё дӯстиро ба якдигар барои Худои таъоло карда бошанд, на аз барои нафс ва ҳавову ҳавас,