– Ман? – гуфт Усмон Азиз, ба ғазабаш ногаҳон ҳайрат зам гардида.
– Бале, ту!
– Пўстатро меканам, бача!
– Кан, ман аз ту наметарсам.
Қурбон омада, даст ба пеши бар гирифт.
– Хизмат...
Аммо Усмон Азиз ба ў нигоҳ накард ва аз андоми Анвар ҳамчунон чашм набардошта, пурсид:
– Ту мегўӣ, ки ман дар Нилу чӣ кор дорам?
– Бале...
Усмон Азиз каме сукут карда, якбора хандид. Талх хандид. Сипас ба Курбон назар давонда, гуфт:
– Шунидӣ?
– Шунидам, ака.
Усмон Азиз нигоҳашро, ки ба мисли сурб вазнин буд, боз ба Анвар кўчонд.
– Агар фаромўш карда бошӣ, дониста мон: аввало ин ки Нилу зодгоҳам. Дуюмаш – ман, худоро сад шукр, дар он ҷо хонаву дар дорам, хешу табор дорам. Ба дидори ҳамдеҳагон мерасам, ёру дўстонамро мебинам.
– Ман фаромўш накардаам. Лекин ту ҳоло дар Нилу на хона дорӣ, на дар...
– Сабаб?
– Сабабаш – ҳавлиат мактаб шуд! Дар он хонаҳо акнун фарзандони мардуми камбағал мехонанд.
– Ин кори кӣ буд?
– Кори халқ, кори ман...
– Кори ту?
– Бале. Гап дар бораи хешу таборат бошад... Масалан, язнаат Саидназарро ҳамчун душмани синфи меҳнаткаш бадарға кардем.
– Пас дар Нилу ҳам калхоз сохтед?
– Сохтем!
– Аз гапат маълум, ки ба ҳамаи ин вайронкориҳо ту, дирўза гўсолаи рихин, сарвар будӣ. Ҳамин тавр?
– Дуруст, ман ҳам сарвар будам. Аммо ба вайронкориҳо не, ба ободкориҳо...