– Барои чӣ хонаи худатро ба мактаб надода, ҳавлии маро таки по кардӣ?
– Агар бисёр донистан мехоҳӣ… дар хонаи ман ҳоло идораи калхоз.
– Ин хел бошад, язнаат Юнус албатта бадарға шудагист?
Вай ҳам ба монанди Саидназари мо деҳқони хокпош буд, камбағал буд.
– Рост, язнаи ман деҳқони хокпош, камбағал. Лекин Саидназари ту...
– Чӣ Саидназари ман?!
– ...каждуми таки бўрё! Вагарна ҳар ду барзагавашро аз тарси калхоз кушта, дар порухона гўр карда, ба номи марди деҳқон, мўъмину мусулмон иснод намеовард.
– Хуб кардааст!
Анвар даст афшонд.
– Хуб ё бад, дар ҳар сурат ҷазояшро дид.
– Яъне ки Саидназар рафту Юнус гаштааст?
– Киро бадарға кардан лозим, киро не – халқ мегуфт.
Барои ҳамин язнаи ман сиҳат-саломат. Вай имрўз раиси калхози Нилу.
Усмон Азиз, аз чашмонаш гўё шарора парида, маҷбур сукут меварзид.
– Хуллас, ки дунё дигар шуд, – акнун қадре ором суханашро идома дод Анвар. – Бинобар ин дар он деҳае ки як бор ба рўяш туф карда будӣ, дуюмбора нанамоӣ… ҳазор маротиба беҳтар.
– Ман ба зодгоҳам не, ба афту башараи ту лаин туф мекунам! – дод зад Усмон Азиз ва дандон фишурда, чобук аз ҷой хесту ба як ҷаҳидан ўро аз гиребонаш гирифта, мушт бардошт. Вале ҳамоно аз шасташ гашт. – Садқаи сояи дастам шавӣ ту бебасар! Садқаи меҳру муҳаббатам шавӣ... – Пас вазнин ба Қурбон рўй овард. – Бар ин намакзадаро!
Анвар ҳам, ғазабаш ҷўшида:
– Хоин... – гуфт ва панҷаи дасти сиҳаташ гиреҳ, музтар монда, сахт ва аламнок лаб газид.
– Ман хоин, ё ту гандамағз – фардо дар чашми пурхунат нишон медиҳам! – нешханд кард Усмон Азиз ва боз ба Қурбон нигарист. – Банд ўро! Маҳкамтар банд!