Баъд кўдаки парпечашро ба сандуқи сина бештар пахш намуда, озод пурсид:
– Додари маро куҷо кардӣ? Канӣ шавҳарам? Ту аз онҳо чӣ мехоҳӣ?
Овозаш ҷарангос мезад.
– Аввал салом гуфтаанд, хоҳарам, он гаҳ калом, – ба ханда моил шуданд лабони Усмон Азиз.
– Саломи ман ҳоло қадр дорад. Қимат дорад... Дар кадом мулки бегона гашта-гашта, имрўз балои осмонӣ барин ногаҳон пайдо шуда, ба одамони бегуноҳ ҷабр мекуниву ман ба ту боз салом диҳам?!
– Ҳай-ҳай, – аз рўи одат оҳанаки асояшро дар замин кўфта, гуфт мулло Салим ба маломат. – Ана беадабӣ, ана шаттоҳӣ. Шарм надошта, як мардаки баобрўи синнаш ба ҷое расидаро ту мегўяд. Ҳай-ҳай... Эҳтиёт шав, ки ба зан ҳолат ин хел кардан гирӣ, фардо – рўзи қиёмат – дар оташи дўзах гаштаву баргашта месўзӣ.
– Шумо кордор набошед, имом. Ман ўро аз овони кўдакиаш медонам, аёли баақл аст. Вай худаш мефаҳмад; нағз мефаҳмад, ки...
– Чиро фаҳмам? – гуфт ба ситез Сабоҳат, ҳамоно сухани Усмон Азизро бурида. – Ту ягона додарам, шавҳарам, боз...
он муаллимбачаи беозорро ба истинтоқ гирифта, мири ғазаб барин зада-зада, бандӣ мекуниву ман чиро фаҳмам?!
– Аз ҳаддат нагузар, – гуфт Усмон Азиз, якбора ваҷоҳаташ тағйир ёфта. – Агар обу нони ман намебуд, кайҳо ба таки ҳафт ман хок мерафтӣ.
– Ҳамон обу нони ҳароми туро намехўрдам, сад маротиба беҳтар буд...
– Лабу даҳонатро ғундор, духтарам, нағз не, – гуфт мулло Салим, ки худро дошта наметавонист.
Вале Сабоҳат ба ў эътибор накарда, суханашро дар ҳасрат идома дод:
– ...миннат намекашидам. Аз ҳаддат нагузар будааст! Ту ҳам дониста гап зан, аз каҳри худо тарс. Ба ёд ор, ки чӣ тавр падарам ба касофати ту нобуд шуд; додарам, ману модарам... – вай нохост гирист, – дар ин ҳавлӣ аз субҳ то шом чӣ хел канизвор аз паи обу алават мегаштем.