– Раис, а!
Аз ин сухани ў Юнус чунон ба ғазаб омад, ки чӣ кор карданро надониста, ба пеши пояш мушт кўфт ва дар ҳолате ки дандонаш газ-газ меёзид, ба овози баланд:
– Ту кафтор будаӣ, аз кафтор ҳам бадтар будаӣ! – гўён рафта тахминӣ дар ҷои худ нишаст.
Ҳеҷ аз шасташ нагашта, борон меборид. Дар оғил бўи вазнин рутубату поруи кўҳна ва зулмоти мутлақ ҳукм меронд. Ягон кас ҳарфе намегуфт.
Бад-ин минвол чанд дақиқа гузашт.
Анвар дар ҷояш як ҷунбида, зери лаб ғурунгид:
– Чӣ лозим буд...
– Хомиҳо дорад одамизод, додарам, – гуфт дар ҷавоб Юнус. – Ман ҳам то ҳол хом будаам, хом!
– Шумо бовар кардед, ки вай хун нарехтааст?
– Надида бошам...
– Дурўғ мегўяд лаънатӣ! Дирўз яке аз шарикони ман маҳз ба тири он ноҷинс кушта шуд.
Юнус, сараш хам, хомўш буд.
– Ин гуна одамони бефарқ аз душман ҳам бадтаранд.
Хоҷаашон фармояд, кўдакро дар гаҳвора буғӣ мекунанд.
– Худатро бисёр азоб надеҳ, додар, ҳар кас рафта-рафта аз дилу нияташ меёбад.
Онҳо боз сукут варзиданд. Борони шиддатноки авҷи баҳор дар боми оғил гур-гур ҳамла дошт. Тундар низ гоҳ аз дуру гоҳ аз наздик ба ҷавлон омада, ором намегирифт.
– Ака! – гуфт баъд аз муддате Анвар.
– Гўшам ба ту, – гуфт Юнус.
– Дар ҳакиқат Таманно овард шуморо аз Пойгаҳҷо?
– Чӣ, бовар намекунӣ ба лафзи ман?
– Хафа нашавед... Фақат ҳайронам, ки вай чӣ тавр натарсида, дар зери боду борон ин қадар раҳ паймудааст.
– Барои он ки туро дўст медорад.
– Ҳоло ғам мехўрдагист. Модараш бемор...
– Духтари нағз Таманно. Шумо ба якдигар муносибед.
– Ниятам буд, ки сари тобистон хостгор мефиристам.
Юнус ба ин ҳасрати ў чизе нагуфт.
Анвар ҳам хомўш монд. Вай як муддат ба садои борон гўш дода нишасту хаёлаш боз ба аҳволи худашу язнааш ва Каромати муаллим пайваст.