Фардо кадом пешомад интизор аст онҳоро? Наход илоҷи раҳоӣ набошад?
– Ака!
– Бале, – ҷавоб гардонд Юнус.
– Шумо гуфтед, ки Зариф Барака ба маркази ноҳия меравад...
– Рост, вай бояд таъхир накарда, ба раҳ медаромад.
– Харсавор албатта.
– Асп набуд; надорем асп. Худат медонӣ...
– Гуфтед, ки ба ағба рав?
– Бале.
– Дур аст масофаи ағба.То мерасад, ки камобеш як шабу як рўз мегузарад.
– Дигар чӣ илоҷ?
– Ба дара рафтан лозим буд.
– Ман ба ту фаҳмондам-ку: он каждумони таки бўрё гузари поинро банд кардаанд.
– Халилу Ато?
– Ҳа-а, Халилу Ато... Ранги саги сайд касеро аз деҳа баромадан намемонанд.
– Барои чӣ онҳо ин хел, якбора... ба хизмати Усмон Азиз камар бастаанд?
– Намедонӣ?
– Тахмин мекунам, лекин аниқ намедонам.
– Дар ёд дорӣ – вақте ки калхоз месохтем, Ҳомид чӣ ҳунар нишон дода буд?
– Ёд дорам: ҷанҷол хезонд, ману Каримовро дар пеши мардум беобрў кардан мехост.
– Ато чӣ?
– Вай хомўш буд. Аммо ба калхоз дохил нашуд.
– Чунки ҳар ду як одаманд, то ҳадде бадавлатанд...
– Инашро медонам.
– Агар донӣ, боз дониста мон – ҳар ду не, ҳар се ҳам ба ману ту баринҳо мухолифанд, душмананд...
– Сабаб? – оҳ кашид Анвар. – Гуфтем, ки Ҳомиду Ато соҳиби молу ҳоланд. Лекин Халил чандон доро не.
Юнус низ оҳ кашид. Гўё ба ин гуфтан мехост, ки бачаӣ ту