Зебо ва ҳаяҷонбахш буд тулўи офтоби ватан, оғози рўзи баҳорони меҳан...
– Ассалому алайкум, тақсир!
Ў аз ин овози ногаҳон қариб як қад парида, ба қафо тоб хўрд ва гўё дигар гап наёфта, дар ҳолате ки чашмонаш эҳтимол аз таъсири офтоб нам мегирифтанд:
– Омадед? – гуфт ба мулло Салим.
– Омадем, ана... – ҷавоб дод вай, ба тасбеҳи саддона, ки аз байни ангуштони хушк ва печонаш овезон буд, ба Ҳомид ишора намуда.
– Хуб кардед, ман раҳи шуморо мепоидам.
– Мо ба хизмат тайёр, – гуфт Ҳомид, ки даст ба сари сина гузошта, аз ў андак дуртар меистод.
– Ман бояд ҳар чи зудтар саворӣ шавам, – ба замин нигариста, гуфт баъд аз фасле сукут Усмон Азиз.
– Медонам, – ба оҳанги ҳасрат овоз баровард Ҳомид.
– Ҳайфо! – риши зардчатоби дарозашро ларзонда, тасбеҳ гардонд мулло Салим.
Ин дам Халил ба онҳо наздик омада, гўш ба қимор шуд.
– Имом! – гуфт Усмон Азиз.
– Лаббай, тақсирам.
– Ба он раиси беэзору муаллимбачаи худобезор ва боз...
ба Анвари раҳгумзадаи Шермалик чӣ кор кунем?
– Дина гуфтем-ку: ҳаққи ҳар сеяш ҳам куштан.
– Фикри шумо чӣ бошад? – ба Ҳомид муроҷиат намуд Усмон Азиз.
– Фикри ман? – пойҳояшро монугир карда, гаранг забон хоид ў. – Фикри ман… ихтиёр ба худатон.
– Шаб ҳукми дигар бароварда будед...
– Раҳми кас меояд. Ба ҳар ҳол фарзанди мардуми мусулмонанд, – гуфт Ҳомид ва назараш ба ресмонҳои дар шохи тут овезон афтида, дам ба дарун зад.
– Мусулмон, фарзанди мардуми мусулмон, – сухани ўро дуранг такрор кард Усмон Азиз. – Лекин... гаҳвораашон аз осмон омада бошад ҳам, ман мехоҳам, ки онҳо мувофиқи гуноҳи худ ҷазо гиранд. Аз рўи шариат...