– Муборак бошад, Қамчинбек!
– Худо муборак донад, ҷўраҷон!
Қамчин ба ў дар Такоб унс гирифта буд – онҳо, ки ду сол дар як ҷабҳа меҷангидаанд, омада-омада дар ҳамин ҷо шинос шуданд. Ҷаббор ҷавонмарди якмизоҷ, дилсоф ва ҳазлкаш буд, ки аз ин ҷиҳат ба Қамчин бисёр хуш меомад.
– Иморат месозеду мо бехабар.
– Чӣ, тамошо кунед, мардум... ман хона месозам гуфта, ҷор андозам? – хандид Қамчин.
– Ин қадар нею ба ҳар ҳол ёру ҷўраҳо донанд, ҳеҷ ҷои бадӣ надошт. Ман, масалан, то аз модаратон гап нагирам, пай намебурдам, – гуфт Ҷаббор ва ба деворе ки дар рўи таҳкурсӣ қариб як газ боло шуда буд, камтар зеҳн монда, дар таассуф калла ҷунбонд. – Тамоман каҷу килеб-ку?!
– Ҳар чӣ аз дастам меояд… – ғур-ғур кард Қамчин.
– Беҳуда заҳмат кашидед, ҷўра. Ҳайфи хишт, ҳайфи обу гил... Девори оғилро ҳам ин тариқ намебардоранд, – боз калла ҷунбонд ў. – Қоил ман! Аз имрўз эътиборан шуморо усто Қамчини гулдаст гўем, айни инсоф мешавад. – Сипас ба ҷониби бачаҳо, ки ҳайрон ба вай чашм медўхтанд, ҳалим рўй оварду: – Ба шумо ҷавоб, – гуфт. – Ба ин одами гулдаст ман худам ёрӣ мерасонам.
– Гулдасташ чӣ, амак? – пурсид яке аз онҳо, радаи дандонҳои биринҷвор майдаашро намоиш дода.
Қамчину Ҷаббори куҷо монам ба завқ хандиданд. Бачаҳо низ ба даҳони онҳо нигариста, гур-гур механдиданд.
– Хайр, кифоя, равед. Гуфтам-ку: ба шумо ҷавоб!
Баъде ки бачаҳо дар кўча парешон гардиданд, Ҷаббор дасту остин барзада, хитоб кард:
– Меканем!
– Чиро меканем? – дар тааҷҷуб омад Қамчин.
– Ҳамин деворатонро, – ҷавоб гардонд ў ва боз: – Ин хел хона сохтан айб, – гуфта, дар баҳсу талош Қамчинро ба раъйи худ гардонд.
Онҳо то нисфи шаб деворро, ки дар воқеъ каҷ буд, битамом канда, хишташро аз гил тоза карданд.
Сипас Ҷаббор: