Ҳатто ҳамин мавизи пучакро каф-каф ба думчааш мехўранд... Сару танашон доимо чиркин, чашм гурусна, ришҳо расидагӣ, пойафзор ҷўлида ба хоку лой... То ҳол бўи бадашон аз хона намеравад.
– Росташро гўй, – ширин ва дар айни замон ба оҳанги таассуф механдад Шаҳзода, – чӣ шуд? Кадом пишак гузашт аз байни шумо?
– На пишак гузаштааст, на кучук, – механдад Ситора низ. – Аммо шон намефоранд ба ман. Аз аввалин рўзҳое ки оиладор шудем, аҳвол ҳамин. Мақбул нестанд онҳо... вассалом!
– Барои чӣ?
– Гуфтам-ку, – боз механдад вай.
– Сабабҳое ки овардӣ, чандон поя надоранд. Чунки одамизод пайвандонашро интихоб намекунад. Хешу табор, падару модар, писару духтар... – камбизоатанд ё бадавлат, камақланд ё баақл, чиркинанд ё олуфта, – чӣ хеле ки бошанд, аз хати тақдиранд. Ниҳоят ба ҳар кас худи худо медиҳад онҳоро. Дар ин хусус ягон маротиба фикр кардаӣ?
– Бекор намондаам. Ва албатта не-е... – баиллат мегўяд Ситора.
– Шавҳарат-ку инсони хуб – шабу рўз дар ғами шумо ҷон мекоҳонад. Фарзандонашро дўст медорад, ба ту ҳам меҳрубон. Хонаву дарат обод. То ҷое ки ақида мекунам, аз калон-калон хўрдану нағз-нағз пўшидан низ таъминед. Пас боз чӣ мехоҳӣ?
– Камтар бинам хешу таборашро...
– Хуб, ҳоло рафтанд онҳо?
– Бале, ахир дафъи мўъминон шуданд. Ахир ҷонам як муддат халос хўрд.
– Кай омада буданд?
– Се рўз пеш.
– Икром албатта ҳар рўз то нисфи шаб дар корхонааш?
– Ҳамин тавр... Қишлоқиҳои носерами ўро хуш омадед гуфта, меҳмондорӣ кардан – фақат бори ман. Кошкӣ кам мебуданд! Ба худо, ки аҷириқи тайёр...
– Хайр, ана... ҳоло рафтаанд бечораҳо. Боз ба чӣ сабаб ин қадар асабӣ мешавӣ?
– Аламам мегирад, апа.