– Ҳа-а... – ба хоса истиғно мад мекашад Ситора.
– Доштагистам як-ду сомонӣ, – гўё даступо хўрда, акнун механдад Шаҳзода.
– Ба ман зиёдтар лозим. Зарур шуд... Агар не, ҳаргиз намепурсидам.
– Мақсад – пинҳонӣ аз Икром боз ягон чиз харидан?
– Мабодо шавҳарат... яъне акаам фаҳмад, а! Ҳамҷигар ки ҳастем, чӣ тавре мегўянд... сиррамон пўшида беҳ.
– Ман ҳеҷ сир надорам.
– Аммо ман дорам. Кам-кам... – абрувони зиёда дарозашро боло мекашад Ситора. Ва андомаш якбора ба назар хунук мерасад.
– Лекин ҳай латтапарастӣ! – беозор мегўяд Шаҳзода.
– Майлам ин дафъа латта не, апа. Худои меҳрубон агар хоҳад, ангуштарӣ!
– Боз аз чӣ хелаш? Кадом рўз меболидӣ, ки дорам даҳдувоздаҳта...
– Э инаш беҳамто. Майдаи гиро, чашмакаш каб-кабуд, банури банур. Як шиносам фурўхтанӣ, – дармондааст бечора. Коре кардам, ки оқибат ба ҳафтод сомонӣ розӣ шуд. Арзони хоки сиёҳ... Майда бошад ҳам, тиллои ҷаъфарӣ, а!
– Аҷаб, – гаранг даст ба даруни сумкааш мебарад Шаҳзода. – Ҳар чӣ дорам, ана... се панҷсомонӣ.
– Ниятам билкул соф будааст, апа: айнан ҳамин қадар намерасид.
– Хуб, ҳоло бигир.
– Ягон ҳафта пас бармегардонам. Ҳатман... – мегўяд Ситора, пулро зуд ба кисаи хилъаташ андохта.
– Албатта, соҳиби сарат Икроми заҳматӣ ки ҳаст, дилпурӣ.
– Сабил монад, охир... ноёб метобад он қабил ангуштарӣ!
Аслан хеле пул дорам. Лекин... ҳар бор ба худат мегўям-ку:
ҳамааш саддолларӣ. Ягонтаашро майда кунам, баъд ана...
меравад об барин, гум мешавад дар кафи дастам, несту нобуд мешавад.
– Рост, ҳар боре ки пул лозим бошад, гўё дар омади гап мегуфтӣ – чанд саддолларӣ дораму аз майда кардан сахт метарсам.