– Хайр?
– Одамон аз байни ҳамон арасот якдигарро тела дода, сели сиёҳ барин шитобон ба ду бари кўча мегузаштанд.
– Дар ҳама ҷо мошин ҳаст, дар кўчаи тамоми шаҳрҳо гузаргоҳ ҳаст, чароғи раҳнамо ҳаст...
– Дуруст, лекин он хиёбон бисёр васеъ буд. Чунон васеъ, ки эҳа-а-а!
– Албатта, шаҳри калон...
– Шумо аввал хомўш ба гапам гўш диҳед, – гуфт вай, каме сахт карда.
Ва ман аз суханронии бафурсат ва дурушти ҳампаҳлуям дилтанг шуда, лаб фурў бастам.
– Қисса кўтоҳ, ҳама гузаштанд, – боз ба ҳикояташ идома бахшид ў ва ангуштони хушки дасти росташро мушт карда, ба сари зонуяш зад. – Лекин...
– Чӣ лекин?
– Лекин чароғи сабз даргирифту... Ду одами пир, бениҳоят пир – яке мард, дигаре зан... акнун ба мобайни кўча расида буданд. Мошинҳои пеш, маторашон баландтар ғурида, ҳаракат кардан мехостанду барои он ду пиёдагард...
– Маҷбур дар ҷои худ меистоданд, – аз сергапии вай тоқатам рафта, оҳиста гуфтам ман. – Ҳамин тавр?
– Ёфтед!
– Баъд чӣ шуд?
– Ман базўр оби дидаамро нигоҳ доштам.
– Э-эъ! Сабаб?
– Чунки он ду нафари шояд зану шавҳар хеле пир буданд.
– Чӣ илоҷ, одамизод умрашро дидан пас...
– Як бор гуфтам-ку: аввал ба гапи ман гўш кунед, саросема нашавед, – ба миёни суханам лагад зада, омирона фармуд ҳампаҳлуям.
– Бубахшед.
– Хўш ки бошад, онҳо аз мобайни кўча дар азоб қадам мемонданд. Аз ғояти алам тану ҷонам сўхта, ман баръало медидам, ки пиру кампир давидан мехоҳанд. Аммо наметавонистанд – ҳар лаҳза мекалавиданд... Аз тарси он ки мошинҳо ба ҳаракат омада, мабодо зер кунанд, дар ҳарос ба ду тараф нигариста, асозанон таваккал пеш мерафтанд.