Боқӣ Раҳимзода дар сўҳбатҳои шахсӣ ва дар мақолаю хотираҳояш бо камоли эҳтирому икром аз онҳо ёд меоварад. Шоири оянда ҳанўз дар ҳамон айём ҳис мекунад, ки барои суханвари асил шудан ҳоло боз таҳсили илм зарурат дорад. Пайи ин мақсад вай ба Омўзишгоҳи омўзгории шаҳри Самарқанд дохил шуда, дар он ҷо 2 сол таҳсил мекунаду дониши худро сайқал медиҳад. Дар Самарқанд бори аввал бо устод Садриддин Айнӣ вохўрда, нахустин шеърҳояшро аз назари он кас мегузаронад. Баъди хатми омўзишгоҳ муддати чанде дар мактабҳои ноҳияҳои Ғарму Тавилдара ба кори муаллимӣ машғул шуда, ба толибилмон бо шавқу ҳавас дарс мегўяд.
Сонитар Боқӣ Раҳимзода бо нияти такмили дониш таҳсилро дар Институти давлатии педагогии ба номи Т.
Г. Шевченко (ҳоло Донишгоҳи омўзгории ба номи Садриддин Айнӣ) давом дода, онро соли 1941 хатм мекунад. Тазаккур бояд дод, ки нақши ин донишгоҳ дар ҳаёти эҷодии ў махсус аст. Эътирофи истеъдоди шоир ва ашъори болиғаш ўро соли 1940 ба сафи аъзоёни Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон овард, ки он вақт дар таълимгоҳ дониш меандўхт. Ҳамеша ва ҳама вақт шеър ҳамрозу ҳамдами доимии умру маънии зиндагиаш ба ҳисоб мерафт. Солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ Боқӣ Раҳимзода мисли дигар ҳамкасбонаш чун: Ҳ. Юсуфӣ, А. Пирммуҳаммадзода, Ф. Ниёзӣ, Л. Бузургзода, Ҳ.
Карим, С. Улуғзода ва дигарон ба мудофиаи Ватан рафт ва баъди паси сар шудани муҳорибаҳо сарбаланд ба Тоҷикистон баргашт.
Солҳои охир ва баъди ҷанг вай ба мартабаҳои мураббӣ расида, аз соли 1943 то дақиқаҳои охири умр вазифаҳои муаллими донишкадаи олӣ, мушовири Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ва раиси шўрои эҷодии кор бо ҷавонон дар роҳи тарбияи адибони ҷавон хидматҳои нотакрореро ба ҷо меоварад.