– Ҷаллод, акнун аз сад ҷон як ҷонат ҳам амон намеёбад: даст бардору таслим шав! Вагарна туро ба ҷаҳаннам мефиристам.
Сайрам як қадам ба сўи «пиразан» пеш гузошт.
Ҷалол қўрбошӣ хандид ва ханҷарро баланд бардошта, ба гаҳвора наздик шуд.
– Дасти хунолудатро нарасон! Мепарронам! – фарёд зад Сайрам.
Ҷалол қўрбошӣ баландтар хандид:
– Хун ба хун. Ман аз дасти тую шавҳарат овораи ҳафт ҷаҳон шудам, акнун хуни ҳамаатонро мерезам.
– Аблаҳ, даст бардор, – баланд шуд садои Сайрам!
Ҳамин вақт дар кўча чанд нафар савора пайдо шуд.
– Сайрам! – фарёд зад Шариф командир. Сайрам худро ба рўи ҳавлӣ партофт.
Омадагон Ҷалол қўрбоширо даст гирифтанд…
– Шамшер чӣ хел ба дасти шумо афтод? – пурсид аз соҳиби хона амакам, ки маҳву моти ин ҳикоят шуда буд.
– Шариф командиру Сайрам тақдим карданд. Дар хонаи мо дурбини Фрунзе тўҳфа кардагӣ ҳам аст… Ана ин писарча, ки ҳозир сачоқу об овард, фарзанди калонии онҳост…