Ва баъд Бухорои имрӯз пуштибони гвардияи сафед шудааст ва афсарони зиёде дар он ҷо паноҳ ёфтанд ва бо қувваҳои аксулинқилобӣ ҳамкорӣ мекунанд, ва ҳатто ба вилояти Самарқанд лона мондаанд, ва мо ахбори аниқ дорем, ки урусҳое аз гвардияи сафед дар кӯҳистони Масчоҳ, дар деҳаи Оббурдон корхонаи тиру дорубарорӣ сохтаанд, ки тобеъи мост; ва муҳимаш халқ аз ҷабри амир ба ҷон расидааст ва ташнаи ислоҳоту рӯзи беҳтарест ва ҷадидон – коммунистони Бухоро кафолат медиҳанд, ки халқ ба инқилоб тайёр аст, ва мунтазири як ишора, ва дар ҷое шӯриш сар шавад, дар як зум ҳазорон-ҳазор муздур ба по мехезанд, ва он ҳама саллакалонҳойи хурдмағзро тӯъмаи ҷаҳаннам хоҳанд кард.
Ва ҳамагон розӣ шуданд, ки ин ҳама далелҳо ба муроди инқилоби ҷаҳонӣ нест; ва сарвату тиллову тангаи Бухороро гирифтан орзуву ормони ҳамаашон буду ҳаст, валекин дар ҳолате ки мо ба Бухоро лашкар кашем, он гоҳ байни диктатураи пролетариати озодибахш ва капитализми мустамликахоҳ фарқе намемонад. Нозукии масъала дар ҳамин ҷост.
Ва Амири Бухоро низ сиёсати дурӯя дошт, – аз як тараф ба ҷанги муқобили болшевикон, бо ёрии Афғонистон ва Англия, тайёрӣ медид, ва аз тарафи дигар ба Москов вакил фиристониданӣ буд, ки аҳди дӯстиро наву мустаҳкам бикунад.
Ва аз шаҳри Бухоро корвони дӯстӣ ба роҳ баромад, бо қатори шутурҳо ва тӯҳфаҳо, – пӯсти барраи қароқӯлӣ ва як даста пӯсти бабр, ки тир нарасидааст, ва ҷомаҳойи зарҳалкорӣ, ва ду аспи зину лаҷомаш нуқракӯб ва майизи соягӣ, ва ба сарварии генерал Маҳдихон.
Ва аз Москов ба Тошканд фармоиши сирф махфӣ расид: «Амирро сарнагун кунед. Ба ҷояш ҷавонбухороиёни ба мо содиқро бинишонед».