Ва дар Шӯройи Олӣ ба сессияи навбатӣ тайёрӣ медиданд ва рӯзномаи маҷлисро бояд тасдиқ мекарданд, ва даъвати як вазири ғоратгар, ки дафтари аъмолашро муфаттишон Дилмурод ва Қодир фиристонидаанд, дар назар буд, ва баъзе вакилон муқобил баромаданд, ва раис тарафдорӣ кард; ва як нафар аъзойи раёсат, собиқ коммунист ва акнун ҷонишини раиси ҳизби демократӣ, ӯро маъдаред кард ба ресторан ва зиёфати зӯр фармуд:
– Ману шумо ошнойи куҳна. Дӯсту бародар.
Ақидаҳоямон як хел. Он вақт демократия набуд, вале мову шумо аз демократия сӯҳбат мекардем. Талоши адолат доштем. Азобашро ҳам кашидем. Ҷабрашро ҳам чашидем.
Заҳри ҳукумати истибдодиро шумо аз ман зиёдтар чашидед. Омада-омада имрӯз ҳомии ҳамон режими фалаҷи коммунистон шуданатон ба ман аҷиб менамояд.
– Ба ман ҳам хеле аҷиб менамояд, ки шумо барои чӣ ва аз куҷо ба чунин хулосае омадаед. Ман кадом режими фалаҷро дар куҷо ва чӣ тавр ҳимоя кардаам?
– Аз он ҷо ки президент як танаи дарахти пӯсидаи замони рукуд аст. Дар ин ду-се моҳи сарвариаш бараъло дидем, ки хӯсае беш нест. Вале шумо ҷон канда ба ӯ хидмат мекунед. Вай дар тарабу айшу нӯш, шумо ду даст пеши бар дар хидмат. Дар хидмати режими фалаҷ.
– Аввалаш, президентро халқ интихоб мекунад, на ман.
Баъд, ман дар умрам хидмати давлатиро ба манфиати шахсҳо истифода накардаам ва намекунам. Фарқи кори давлатӣ ва шахсиро, шукр ки, медонам. Дар умрам луқмаи ҳаром нахӯрдаам ва намехӯрам. Дар умрам назди касе даст пеши бар нагирифтаам ва намегирам. Ҳаминро надонед, пас маро нашинохта будаед.
– Медонам. Пеш ҳамин хел будед. Аммо ҳоло дигар шудаед. Мебинед, ки президент аз ӯҳдаи иҷройи вазифааш намебарояд. Як фориғболи арақхӯр шудааст. Лекин ба ҳар восита тарафашро мегиред.
– Тарафи касеро нагирифтаам ва намегирам. Ман тарафдори қонун. Қонуну қарорро риоя кардаам ва мекунам.