Турост ақл аз он обу қатраат найсон.
Чи гуна зодаи оби бақо чу ҳазрати Нўҳ,
Ба баҳр ғарқ шавад бегуноҳу беисён.
Бидон, ки шеъри ман омад ба даҳр аз амалат,
Ки тўшаи раҳи иқболи туст аз Ҳақ, дон.
Зи ман ту туша бихоҳӣ, ки чун Сиёвуше,
Зи кўҳи оташи сўзон гузар куни алъон.
Ба асл зодаи хуршеди ҷовидон ҳастӣ,
Ки решаат бихўрад об худ зи синаи он.
Чарост зодаи Хуршед, бимат аз оташ,
Ки он будва ба раҳат нури ишқу ҳам имон.
Зи лавҳи зиндагиат шеърам омада ба яқин,
Зи меҳри туст каломам ба ҳақ чу ямон.
Шунав қалам ба қалам омадӣ зи лавҳу қалам,
Нигар алам ба алам омадӣ ба шодурвон.
Ба кўҳи Тур бихоҳ зи ман ту тўшаи роҳ,
Ба кўҳи Тур ҷаддат дошт хонаву айвон.
Ки Тур ҷадди ту буду зи дудаи Ҷам,
Зи кўҳи Тур кунад қисса саҷдагоҳи Каён.
Зи Бод пурс, ки ҷунбод гоҳвораи Тур,
Ба номаҳои куҳан сабт аст ин бурҳон.
Туро ба ибтидои ҷаҳон даҳр дод тўшаи роҳ,
Сухан зи тўшаи роҳи ту гашт ҷовидон.
Кунан ба тўшаи роҳи ту бо ту ҳамсафарам,
Барам ба ҳафт фалак бо ту ҳашмати инсон.
Бар ўст қиблагаҳе шаш ҷиҳат ба рўи замин,
Аз ўст ҷилвагаҳи ҳар замон ба чор аркон.