Ва оташон бишавад зери по баҳористон.
Дуруд то диҳадам бо тараб Сиёваршан,
Ки гашт кушта зи ў озу рашк дар Тўрон.
Замон-замон бирасад номи ман ба аҳли биҳишт,
Зи дил ба дил бирасад меҳри ман карон ба карон.
Наҷотбахш бидонӣ, ки дар ҷаҳон сухан аст,
Сухан ба шеър аз он меравад забон ба забон.
Чу шехри Ҳофизи Шерозӣ мо, ки дод наҷот,
Зи дор дилшудагонро басе замон ба замон.
Маро чу Ҳофизи Шероз бахш тўшаи роҳ,
Ки бехатар бирасам дар хатар карон ба карон.
Бубахш тўша маро, то шавам ба қуллаи Тур,
Турост дидаи ақлу турост табъи равон.
Зи кўҳи Тур агар уфтам чу дар Дўзах,
Шаванд дўзахиён чун ба ҳоли ман гирён.
Дар он дақиқа ҳама қудрати Худо бинанд
Шаванд бар сари он мўъҷиза ҳама ҳайрон.
Ки бар танам нарасидаст ҳеҷ осебе,
Чу гул ба ханда кушоям зи меҳру ишқ даҳон,
Зи ҷои худ биҷаҳам ман сабук чу боди мурод,
Ба Арш бол кушоям ба қудрати Яздон.
Ва Ҷам, ки шаҳи Дўзах аст, гирад аз сари худ,
Кулоҳи фахр зи эъҷози насли тоза баён.
Ки шоҳи вақт надидаст инчунин эъҷоз,
Набудааст касеро чунин хабар ба гумон.
На, бал фари Ҷамро набуд ин пару бол,
Ки мешудӣ ба шукўҳе зи чоҳ бар Кайвон.
Нафас ба синаи мо омад аз фариштаи бод,
Ҳаёти мост зи Боди мурод муждарасон.
Сухан зи олами ақли кулл омада чу нафас,
Ки шуд ба пайкари мо номи он хуҷиста равон.
Аз он сухан ба ҷаҳон пайки мурғи илҳом аст,
Ки ҳамнафас бишавад бо диле ба сад майдон.
Намоӣ ҳамсафари субҳ мурғи илҳомат,
Ки лутфи табъи ту бошад маро абад унвон.
Ба ин талаб шудаам маҳви ҳайрате аз дўст,
Чи сон талаб бикунад Хизр тўшаи имон.
Ба дил бигуфтамаш ў аз чи маҳви хештан аст,
Ки тўшабахш шуда тўшахоҳ аз раҳбон.
Бигуфтамаш, ки чаро маҳви роҳи хештанӣ,
Ки баҳр аз амали туст худ ба сад тўфон.
Ба Ҳақ, ки зодаи домони чашмаи хирадӣ,