---

Дар пеши бемор А. номи Сталинро ба забон гиред, аз чӣ бошад, бо қаҳр кала меҷунбонд: «Ман Каганович нестам!»

---

Вақте ҳамшира С. дору мегузаронд, бемор Б. доим мегуфт: «Хафа нашавед, лекин каждум, ба назарам, нешзаниро аз шумо омўхтагӣ…»

---

Бемор В. ҳамеша аснои хурўҷи дарди дил аз занаш хоҳиш мекард, ки… баъди вафоти ў ҳар ҳафта бегоҳи ҷумъа ба сари гўраш биёяд.

---

Бемор Г. Мегуфт, ки дар палатаи чоркасаи онҳо боз чор касро ҷойгир кардан мумкин, лекин хавфи алиментсупорӣ ҳаст– дия…

---

Бемор Н. боре аз палата баромада, бошитоб тарафи мабраз рафт. Вале ҳанўз ба он ҷо нарасида, якбора бозистоду оҳи бадард кашид. Гуфтанд: «Чӣ шуд?» Гуфт: «боз аз боло хиёнат карданду поин расво шуд!. . »

---

Бемор Б. дар мабраз буд. Ба ў гуфтанд, ки зудтар баро, модарарўсат ба аёдат омадааст. Ў гуфт: дилаш дард мекунад ва агар модарарўси Брежнев омада бошад ҳам, ба ин зудӣ аз мабраз нахоҳад баромад.

---

«Даҳони бало дар куҷояш мешавад?» – донистан хост бемор И. Ҳампалатаи вай Р. ба ҳамшираи баднафсу ҳарис, ки аз тумбочкаҳои беморон насиба мегирифт, назаре афканда, бо кароҳат гуфт: «Дар болои пояш!. . »