– Шумо дар воқеъ ҳам ба акаатон бисёр монанд ҳастед. Он кас ҳам ҳамин хел беандеша гап мезаданд…

---

– Дурусттар нигоҳ кунед. Наход фақат гарданам буриданбоб бошад?!.

---

– Сари маро мегиред? Чӣ, худатон сар надоред?!,

---

– Алихўҷаҳо бо Хўҷаалиҳо ҷой иваз карданд…

---

– Ё гўши ман кар шудааст, ё овози шумо… аз пасатон мебарояд.

---

– Э, имрўз дар кўча воқиа не, як роман рўй дод!. .

---

– Fалатӣ менамояд, аммо рост аст…

---

– Чигунагии аҳволама аз ҳамин фаҳм, ки чанд сол аст ба гадо садақа надодаам…

---

– Баъзе чизҳои воқиан бисёр муҳимро чашми сар намебинад, бо чашми қалам дидан лозим…

---

– Номардон барои ҳамин дар ҳама ҷой лофи мардӣ мезананд...

---

– Ҳаёт одамонро гала мекунад, марг – сара.

---

– Вои он нависанда, ки гуфтаҳояш аз навиштаҳояш беҳтаранд…

---

– Нуқтаро шояд марг монад, вале аломатҳои дигари ҷумлаи Зиндагиро адибон мегузоранд…

---

– Шарти муҳими нависандагӣ «навишта тавонистан»
не, «нанавишта натавонистан» аст…