Шер аз тавила бадар шуд, ба суръат роҳи ҷангалро пеш гирифт. Зани деҳқон, ки шоҳиди ин ҳол буд, ба шавҳарии худ гуфт:
– Хуб шуд, сазои худро ёфтӣ. Ту чӣ гуна ҷуръат мекунӣ, шерро ки овозаш аз фосилаи дур туро метарсонд, дар тавилаи худ нигоҳ дорӣ?!.

МУШТАРӢ ВА МУҶАССАМАСОЗ

Гўянд, муштарӣ (харидор) ба ин фикр афтод, то бидонад мардум ба ў чӣ аҳамиятеро қоиланд. Рўи ин амр худро ба шакли инсоне даровард ва ба дўкони муҷассамасозе дохил шуд.
Харидор ба муҷассамаҳои мухталиф назар меандохт, ки ногоҳ назараш ба муҷассамаҳои Ҷупижер ва Ҷуну афтод. Муштарӣ қимати ҳарду муҷассамаро аз муҷассамасоз ҷўё шуд. Вақте муҷассамасоз қимати муҷассамаҳоро ба ў гуфт, муштарӣ (харидор) Ба рўи муҷассамаи худаш назар андохта, гуфт:
– Яқин дорам, қимати ин муҷассама аз ҳама болотар хоҳад буд, зеро харидор тамоми манфиатҳои худро тазмин мекунад?
Муҷассамасоз ҷавоб дод:
– Агар шумо он ду муҷассамаро харидорӣ кунед, муҷассамаи харидорро ба шумо ройгон хоҳам дод.

РЎБОҲ ВА ЧЎБШИКАН

Рўбоҳро сагони шикорӣ таъқиб мекарданд. Рўбоҳ бо суръат медавид, то ки наздики чўбфурўше расид. Рўбоҳ аз чўбфурўш дархост кард, то ҷое, ки пинҳон шуда битавонад ба ў нишон диҳад. Чўбфурўш ба ў гуфт:
– Хонаи худам дар ихтиёри шумост. Шумо метавонед дар он ҷо пинҳон шавед.
Рўбоҳ дар хонаи чўбшикан пинҳон шуд. Вақте ки марди шикорӣ ба сагҳояш расиданд ва аз ў суроғи рўбоҳро гирифтанд, чўбшикан бо овози баланд гуфт: