Об нўшид ва аз ғояти хастагӣ дар назди чоҳ хоб рафт. Дар ҳамин вақт бахт ўро аз хоб бедор карда, гуфт:
– Лутфан аз хоб бархезед, шумо бисёр ба чоҳ наздик ҳастед, мабодо дар чоҳ афтед, он вақт шуҳрати ман назди мардум хароб мешавад. Зеро инсонҳо одат доранд, ки мусибати худро ба ман нисбат медиҳанд, дар ҳоле ки аксаран масъули ҳаводиси ногувор худашон мебошанд.

МУҶАССАМАФУРЎШ

Шахсе муҷассамаи чўбини Аторудро сохта ба бозор ба фурўш бурд. Вақте дид касе барои харидани он пайдо нашуда, кўшид мардумро ба василае ҷалб намояд. Рўи ин манзур бо овози баланд гуфт:
– Ман мехоҳам муҷассамаро бифурўшам, агар онро хариданӣ бошед, Аторуд барои шумо дарвозаҳои сарвату саодатро мекушояд ва шуморо мамнун месозад.
Марде аз миёни мардум ба муҷассамафурўш гуфт:
– Агар гуфтаи ту ҳақиқат бошад, пас ту чаро онро мефурўшӣ?
– Чаро ки ман ба кўмаки фаврӣ зарурат дорам, вале кўмаки Аторуд ва хизонаи ў дертар мерасад.

САГ, ХИРС ВА РЎБОҲ

Сагу хирсе ба ҳам дўст буданд. Бо асоси мувофиқа ҳар ду якҷо сафар карданд, то ин ки шаб ба наздики дарахти бузурге расиданд. Хурўс ба болои шохае нишаст ва саг дар сурохи бузурге, ки дар танаи дарахт буд, ба истироҳат пардохт. Вақте субҳ наздик шуд, хурўс ба азон хондан шурўъ кард. Рўбоҳе овози ўро шунида омад, то хурўсро туъмаи худ кунад. Рўбоҳ дар поини дарахт истода, гуфт:
– Ман чӣ қадар орзу дорам, бо касе монанди ту овози дилнишине дошта бошад, ошноию дўстӣ қоим кунам.
Хурўс ҳиллаи ўро дарёфт ва ба ў гуфт:
– Лутфан ба он тарафи дарахт биравед ва хизматгори маро, ки дар он ҷо хобидааст, бедор кунед, то дарвозаро барои шумо боз кунад, ки наздики ман биёед.