Ба ҳамин иллат на танҳо хоҳиши шутур падид нашуд, балки андозаи гўшҳои ў ҳам кўчактар гардид.

МАРДИ БЕМЎ ВА ПАШША

Пашшаеро гўянд бар сари марди бемўе нишаст ва ўро газид. Марди бемў мувофиқи маҳкаме ба сари худ зад, то пашшаро бикушад. Пашша бо тамасхур гуфт:
– Бо як газидани ҳайвони кўчаке монанди маро бикушӣ, ҳоло худат, ки қафоқи маҳкаме бар сари худ дорӣ, чӣ муомилае хоҳӣ кард?
Мард ҷавоб дод:
– Ман худро мебахшам, зеро нияти ман дар бораи ҷисми худам бад набуд. Аммо чӣ қадар хуш мешудам монанди ту як махлуқи ҳақирро, ки хуни маро макидӣ, кушта метавонистам.

БУЗҲОИ МОДА ВА РИШИ ОНҲО

Бузҳои мода аз Ҷупитер хоҳиш карданд, ки онҳо низ монанди бузҳои нар риш дошта бошанд. Вақте хоҳиши онҳо қабул шуд, бузҳои нар аз ин бузҳои мода дар ҳайсият баробар шуда, шикоят карданд. Чупитер дар ҷавоби онҳо гуфт:
– Аз ғурури беҷо ва миёнхолӣ бигрезед, онҳо танҳо бо доштани риш бо шумо баробар намешаванд, зеро қуввату диловарии шумо аз онҳо бештар аст.

МОР ВА СЎҲОН

Море гурусна буд ва ба дўкони оҳангаре дохил шуд.
То магар чизе барои хўрдан пайдо кунад. Дар ин вақт бар сўҳони оҳангар афтод. Вақте хост онро бихўрад, сўҳон ба ў гуфт:
– Ту, ростӣ, беақл ҳастӣ, ки чунин кўшиши беҷо мекунӣ.