-иш сохта мешаванд. Ин гуна исмҳо макони машғулият, амалиёт, мавзеъ ва ҷои истиқомату муассисаҳои гуногунро далолат мекунад. Чунончи: омӯзишгоҳ (омӯз-иш-гоҳ), донишгоҳ (дон-иш-гоҳ), резишгоҳ, ситоишгоҳ, намоишгоҳ, бошишгоҳ, гардишгоҳ, парастишгоҳ, буришгоҳ ва ғайра.

2. Аз сифат. Суффикси -гоҳ аз сифатҳо низ исми макон месозад, ки хусусияти таъинотӣ дорад, вале дар ин вазифа вай бемаҳсул буда, танҳо бо ду-се калима меояд: оромгоҳ, амонгоҳ, хилватгоҳ.
   Хост хилватгоҳ дар вайронае (М. Турсунзода, Ас. мунт.).
   Муаллиф чунин сатрҳои дар девори он оромгоҳ қайдшударо меовард («Маориф ва маданият»).

3. Аз феъл. Суффикси -гоҳ ҳам аз асоси замони ҳозира ва ҳам аз асоси замони гузаштаи феъл исми маконе месозад, ки ҷой ва роҳи ҳаракатро мефаҳмонад:
   а) аз асоси замони ҳозираи феъл: истгоҳ, гурезгоҳ, гузаргоҳ;
   б) аз асоси замони гузаштаи феъл: нишастгоҳ, даромадгоҳ, баромадгоҳ, зодгоҳ.

Суффикси -а

Ба воситаи суффикси -а аз сифат ва исм исми макон сохта мешавад: хароба, пушта.

Суффикси -но

Суффикси -но бемаҳсул буда, аз сифат исми макон месозад, ки хусусияти нисбӣ дорад: тангно:

Дар он ҷо тангнои соярав ҳаст,
Дар он ҷо парттоҳи ғеҷу дав ҳаст.
(М. Турсунзода, Ас. мунт.)

Рафт ӯ аз худ бурун дар як нафас,
Тангно не, вусъатободе бихост.
(Лоиқ, Сатрҳои нотамом).

Суффикси -зор

Суффикси -зор сермаҳсул мебошад. Ин суффикс бо исм омада макону фаровониро мефаҳмонад. Суффикси -зор асосан бо исмҳои ифодакунандаи растанию наботот меояд: тутзор, токзор, себзор, саксавулзор ва ғ.:

Баъд аз он ҳар тарафи даштҳо, кӯлҳо, найзорҳо ва пахтазорҳоро аз як сар кофтуков кардааст (С. Айнӣ, Куллиёт). Дар он тараф аз дур дарахтзоре намудор буд ва он дарахтзорро