аз токзори завод як девори бисёр дарозе, ки окраш дар даруни чакалакзор гум шуда мерафт, ҷудо мекард (С. Улуғзода, Субҳи ҷавонии мо).

Суффикси -зор инчунин бо исмҳое меояд, ки онҳо растанию набототро намефаҳмонанд, балки предметҳои гуногун буда, шумурданашавандаанд ва ё шумурданашон аз имкон дур аст. Дар ин гуна калимаҳо ҳам суффикси -зор ба макон ва фаровонии асоси худ далолат мекунад. Миқдори ин гуна калимаҳо зиёд нест. Чунончи: регзор, ситоразор, сайёразор: Ҷои ту шӯраю регзор, ба боғу чаман туро чӣ кор? (С. Улуғзода, Калтакдорони сурх).

Харитаи ин заминро дар тулӯи асри нав шуд нав.
Чунон сайёразоре шуд...

(«Садои Шарқ»).

Суффикси -истон // -стон

Суффикси -истон бо исмҳои ифодакунандаи халқу миллат омада, номҳои географӣ месозад: Тоҷикистон, Узбекистон, Гурҷистон, Маҷористон, Ҳиндустон ва монанди инҳо.

Ин суффикс бо исмҳои гуногуни конкрет омада, макон ва фаровонии предметро ифода менамояд. Агар суффикси -истон бо исмҳои ифодакунандаи набототу растаниҳо ва калимаи регу санг ояд, бо суффикси -зор ҳамвазифа мешавад: гулистон, нахлистон, найистон, сарвистон, боғистон, регистон, сангистон ва ғайра.

Суффикси -истон бо предметҳои конкрети дигар низ истифода мешавад ва дар ин ҷо ҳам -истон макону фаровонии предмети асосашро далолат мекунад: кӯҳистон, қабристон, ғористон, гӯристон, лаълистон, мазористон.

Суффикси -истон бо исмҳои ифодакунандаи шахс низ омада метавонад: бемористон, Юсуфистон.

Юсуфистон кард рӯят кулбаи эҳзони ман!

(А. Деҳотӣ, Куллиёт)

Исмҳои замон: баҳор ва шаб исмҳои ягона бошанд ҳам, суффикси -истон қабул менамоянд: баҳористон, шабистон.

Суффикси -истон бо калимаҳои субстантиви равшан ва торик низ меояд:

Акси об будаасту ман ҳар сӯйро
Чун саҳаргоҳ равшанистон дидаам.

(М. Турсунзода, Ас. мунт.)

Моҳ гирифта, олам торикистон шудааст (А. Деҳотӣ, Куллиёт).