яъне бояд биёям, меоям... Монанди ҳамин, дар ҷумлаи зерин ду инкор маънии тасдиқро медиҳад:
Ман ҳарчанд кардам, ки ба вай нигоҳ накунам, натавонистам (Р. Ҷалил, Шӯроб).
Агар инкори иҷрои амал ё ҳолате бо таъкиди такрор қайд карда шавад, ҳиссаҷаи инкории на-на бо шакли мусбати феъл меояд, ки дар мавриди худ моҳиятан ба як шакли инкории феъл баробар аст:
Дигар на аз он ашкони фаровон дарак буд ва на аз он ҳазинӣ ва нармгӯй (Ҳ. Карим, Оқшуда) — дигар аз он ашкони фаровон ва аз он ҳазинӣ ва нармгӯй дарак набуд.
Дар назм ва баъзе зарбулмасалу мақолҳо дар шакли амрии феъл гоҳо ба ҷои префикси на- кор фармудани ма- низ мушоҳида мешавад:
Он чӣ ба худ написандӣ, ба дигарон маписанд (мақол).
Аз гунҷишк (чумчуқ) тарзӣ — арзан макор (зарб.).

Ту дигар аз диёри мо марав ҳеҷ,
Дигар бо муфлисӣ ҳамдам машав ҳеҷ.
(М. Миршакар, Қишлоқи тиллоӣ)

Префикси ме-

Префикси ме- ба асосҳои феълӣ ҳамроҳ шуда, шаклҳои замонии феъл месозад.
Бо ин префикс аз асоси замони ҳозира шакли замони ҳозира-ояндаи феъл сохта мешавад:
Алҳол дар техникуми хоҷагии қишлоқ мехонад (Ҳ. Карим, Оқшуда). Ба Шӯроб меравем (Р. Ҷалил, Шӯроб). Дар гирду атроф ким-чӣ хел одамҳои ношинос мегарданд, воқеанависӣ мекунанд (Ҷ. Икромӣ, Дувоздаҳ дарвозаи Бухоро). Охир, ӯро панҷоҳудусола мегӯянд-ку! (Ф. Муҳаммадиев, Сози Мунаввар).
Дар назм гоҳо бо префикси ме- омадани шакли амрии феъл (шахси дуюми танҳо) низ дида мешавад. Чунончӣ:

Чӣ хуш гуфтаст як донои асрор,
Ба гуфтори хуши ӯ гӯш медор!
(С. Айнӣ)

Қаламо, хизмати синон мекун,
Синаи хасмро нишон мекун!
(О. Лутфӣ)

Префикси ме- бо асоси феълии замони гузашта омада, шакли замони гузаштаи ҳикоягӣ месозад, ки он давомнокӣ ва мӯлкаратии иҷрои амалро мефаҳмонад ва тобишҳои дигари маъноиро ифода мекунад: