Дар он ҷо, ки Бэкон сари хеш бардошт,
Зиёӣ таассуб таҳи по кашонид.
На тарсе зи дўзах, на тарси калисо
Ба сар тоҷи илми амал барнишонид.

Дар ин ҷо зиёӣ гирифтори ваҳм аст,
Азон мешикофад ҷигаргоҳи гардун.
Зи хуни ҷавонҳо кашида харита,
Биҳишти хаёлӣ биҷўянд дар хун.

Бисўзад дилам бар туву чун ту олим,
Ту гардун шикофиву эшон бипўшанд.
Ватан зор нолад ба чанги таассуб,
Ки рўшанзамирон нагунсар биҷўшанд.

Зиёӣ зи илми нар ин ҷо ба ларза,
Бирўяд зи мағзи сараш риши мулло.
Ба ҷойи намози амал пеши дониш,
Сари хам, ба зону зада пеши мулло.

Дили гарми худро чу оташ нигаҳ дор,
Ки мўҳтоҷи гармист чархи хунуксар.
Ту чун сурмаи дидаи чашми розӣ
Зи чашми замин низ кўри фаробар.

БА ФИЗИЁДОНИ ШЎҲРАТЁР
АДҲАМ БОБОЕВ

Гарчи кўрӣ солҳо афрохт кўҳи Қофи ҷаҳл,
Ақли мо сўи фалак зарронсаворӣ мекунад.
Ҷангали риши таассуб гарчи роҳи нур баст,
Офтоби мағзи худзо боз коре мекунад.

Аҷнабӣ бисёр буду мағзи мо бисёр хўрд,
Гаҳ зи роҳи дину гаҳ бо расму ойинҳои тарс.