Молида шафақ ба рўи ту риши сурх.
Ларзони садои наъли аспи тундар
Нармак пайи ишқ мехазад сўйи само.

Ман саҷдаи оташи тани шаб дорам.
Шавқу ҳавасам ба аввали тирамаҳ аст
К-аш хуни сиёҳ дастёби туман аст.

---

Барги кафҳои заминбўи ду дасти хешро,
Рўзи марги ман ба чашмони хамўши ман гузор.
То ҳамон ангезаи умри навам туғён кунад,
Боз як бори дигар дар пайкари зору низор.

Кош бошӣ, то мани хобидаам уммедвор,
Аз насими ҷонфазои баҳри мо мекаш нафас.
То биёбад шеваатро мушкбоди беғубор,
Боз регистони сайронгоҳи моро по гузор.

Ҳар чи буд пайванди ман, бигзор, бошад ҷовидон
Баҳри ман танҳо ту будӣ ҷони пайдои Замин,
Гул кун он сон ки шукуфтӣ аз бароям мушкбез.

Ҳар чи кардам, орзуят, мон туро гардад насиб,
Мон, ки молад нарм мўятро хаёли хираам.
То зи мақсуди сурудам бў барад хонанда низ.

---

Миёни мавҷи сайфи азрақии назму насри рўз
Равонам ман чу дарёгарди дурафтодаи соҳил.
Гиреҳу банду басту шасти саргумро намедонам
Сароям бо ҳама овози худ, бо лаҳни номушкил.

Ман аз ғамкаш ҷазоире, ки амвоҷаш чу гармон аст,
Басо оҳангҳову нағмаи тўфонӣ овардам.

Миёни нағмаам оҳангҳои нозаминӣ нест
Риёе нест, ҳаст, аммо, дили ҳақҷўи пур аз ғам.

Ва он соат, ки назму наср бо дандони ашки мавҷ,
Даруни синаи ман бо дили бад қасди доғе кард,
Гирифтам хешро нодидаву бо бод рафтам авҷ.

Гирифтам хешро назди кати боронии тифлӣ,
Миёни ҷангали тори ҷанубӣ рўй бурдам шод,
Шамимат омаду дарвозаи умри маро бикшод.