Чўҷабар ғози қафас ришта Дар баландӣ интизори ў.
1992

---

Пеши по зад мурдаҷонӣ нони рўҳ,
Кай парад безиндаҷонӣ ҷони рўҳ.
Рўҳ мепўсад ба ҷисми мурдаҷон
Туф-туфи гардун ба исми мурдаҷон.
Минбари рўҳ аст ақли пештоз
Кист гўри рўҳ? Пушту пешноз.

---

Дар кўҳи Хоҷа Ғозиён ғоре фарох буд,
Буд қисса ки шамоли ҷаҳонро даҳона ўст,
Боди даҳони шоирон ақлам ба бод дод.
Гуфтам: – «Шамоли тоза кашонам аз ў накўст!»
Дидам ки як нафаскашӣ дар ғор бод нест.
Пурсидамаш: «Чӣ шуд, ки чунин бенафас шудӣ?»
Нолид: – «Ними боди ман мулло рабуд, дўш,
Ними дигар зиёии бенашъаи худӣ!»

---

Офарин бар ақлу бар ҷони яҳуд,
Бе маҳалбозӣ ҷаҳонбозӣ намуд.
Бин сари сарду ниҳоди гарми ў,
Камшумору бо ҷаҳоне рў ба рў.
Аз барои ў ҷаҳон бозича шуд,
Мо ба дасти оламе бозича худ.
Рўи пору паҳн моро ҷонамоз,
Рўи девон шаҳвати ў бонамоз.
Сўи Яздон гарчи Исо зини ўст.
Худ милал гўсолаи заррини ўст,
Ӯ ниҳони мо кашида то бурун.
Ошкори ў кашида мо дарун.
Рўи саҳна шаҳвати ў шойгон,