Зи само мадад бипурсам, ки ба ман ту ҳамҷаҳонӣ.
Зи куҷоӣ, ай мусофир, ба чӣ самти хуш равонӣ?
Дили ман хариданиӣ, ту чӣ тоҷири калонӣ!
майи 1995

ҲАРЧАНД ОТАШАМ МАН

Чун рӯди кӯҳии худ пуршӯру саркашам ман,
Як пора лаъли зебо, оташ чу оташам ман.
Эй дӯст, эй бародар, эй ҳамнишину ҳамбар,
Бо ин ҳама фурӯғам ҳоло на беғашам ман.
Ҳоло на анварам ман, не лахти ахгарам ман,
Не ахтари фурӯзон, не духти маҳвашам ман.
Зеро ки лаъли кӯҳӣ дар даст лаъл гардад,
Бе коркарди дастат кай зеби баркашам ман.
Як пора лаъли зебо, Раънои оташам ман,
Бе коркарди дастат кай зеби баркашам ман?!
августи 2005

ТУ, ЭЙ ХЕШИ ҲУРМУЗ

Саломат саломи яҳудист1, эй дӯст,
Чунин тунд оӣ, сабаб чист, эй дӯст?
Ба қатлам бикӯшӣ, чи азми дуруште,
Ҳувайдо муродат ба зудист, эй дӯст.
Ба шавқи фурӯзон ту маргам бихоҳӣ,

1 Гӯянд, ки замоне яҳудиёнро одат ин буд, ки дар вақти салом додан ба муслимин ба ҷои “Ассалом!”, мегуфтанд “Ассом!”, яъне “Марг бар шумо!”. Ҳазрати Муҳаммад (с) ба муслимин фармуд: Чун шунидед “Ассом!”, бигӯед “Алайкум!”, яъне “Бар худи шумо!”.