I

Дар деҳаи Боровская хомӯшӣ ҳукмфармо буд. На садои гармошкаю гитара, на овози ҷарангосӣ ва на суруди шӯху дилчаспи ҷавонон ба гӯш мерасид. Кӯдакон ҳам мисли рӯзҳои қаблӣ, чуноне ки то сар шудани ҷанг медиҳед, дар кӯчаҳо давутоз намекарданд. Воқеан, онҳо кам буданд: бисёриашон ҳамроҳи падару модарони худ кайҳо ба ақибгоҳи дур рафта буданд. Дар Боровская танҳо пирамарду кампирҳои барҷомонда ва чанд марди муҷаррад буданду халос. Аҳён-аҳён духтару ҷавононеро ҳам дидан мумкин буд, ки бо нияти шомил шудан ба партизанҳо ва қасос гирифтан аз фашистони немис дар деҳа мондаанд. Степан Сабуров, котиби шӯрои деҳа, бо зану бачаҳояш низ дар деҳа монда буд. Як пои ӯ кӯтоҳтар буд ва андаке лангида-лангида роҳ мерафт. Акнун вай одами тамоман ланг барин ба паҳлуи рост сахт хам шуда мегашт ва