Пискунов:

• О балое, - ва ба Владимиров рӯ оварда, - аскаронат низ одамони ботадбиранд.

Владимиров ба Степан:

• Арбоби деҳа будед?

Степан:

• Маҷбуран таъйин карданд, сониян дар деҳа ба ғайр аз ман одами солим кам монда буд...

Пискунов:

• Он чӣ, ки арбоби деҳаи Боровская Степан Сабуров мебошад, ба ман маълум аст, лекин намедонам: оё ҳамон Сабуров шумо?

Степан:

• Дар деҳаи Боровская ғайр аз Степан Сабуров дигар одами ланг нест, - вай ду-се қадам пасу пеш гашта, ланг буданашро намоиш дод. Эҳтимол, дар бораи ланг буданам ҳам маълумот дода бошанд?

Пискунов:

• Бале, гуфта буданд.

Владимиров ба Пискунов:

• Ман ба Степан Сабуров як-ду савол дорам, иҷозат бидеҳ, бипурсам: ин ҷо ҳама одамони худӣ.

Пискунов:

• Марҳамат.

Владимиров:

• Чаро ба ақибгоҳ нарафтед: охир фашистон метавонистанд, шуморо ҳамчун корманди дастгоҳи шӯравӣ ҳамон замон парронанд!

Степан:

• Бубахшед! Ба саволатон савол дода, баъд ҷавоб медиҳам: оё оиларо ба тақдири худаш ҳавола карда партофта рафтан мумкин аст?

Владимиров:

• Не, албатта.

Степан: