Андрейка пеш-пешу Евдокия Осиповна аз ақиб ба кулба даромаданд. Дар кунҷи хона печкаи чӯянӣ буд ва оташи он ғуррос зада даргирифт. Евдокия Осиповна Андрейкаро дар назди печка ба курсӣ шинонд. Ӯ каме гарм шуда, ба худ омад.

Евдокия Осиповна боз аз сар то пои Андрейкаро аз назар гузаронида пурсид:

• Канӣ, росташро гӯй, бо супориши кӣ ба ин ҷо омадӣ? Киро ҷустуҷӯ мекунӣ? Ту, албатта, бе гап нестӣ?

• Не, холаҷон, - гуфт Андрейка, - ман ба шумо гуфтам-ку, роҳ гум зада ба ин ҷо омада мондам.

Евдокия Осиповна ба суханони Андрейка бовар намекард. Вай ба худаш мегуфт: «Албатта, ин бача бо супориши кадом як ташкилоти пинҳонӣ ба назди партизанҳо рафтанию ба ман бовар накарда, қоил нашуда истодааст. Бачаи айёр будааст».

• Ягон ҳуҷҷат дорӣ? - пурсид Евдокия Осиповна аз Андрейка.

• Ҳуҷҷат? Не, холаҷон, ҳуҷҷате надорам.

• Росташро гӯй? Пас, чӣ хел аз деҳаю работҳо, аз байни политсаю гестапочиён гузашта, ба ин ҷо омадӣ? Канӣ, росташро гап зан!

• Ҳуҷҷат нею рухсатнома дорам, ҳа, рухсатнома, - гуфта Андрейка аз киссабағалаш рухсатномаашро бароварда, ба Евдокия Осиповна дароз кард.

Евдокия Осиповна рухсатномаро гирифта, бо диққат аз назар гузаронд. Ӯ сатрҳоро ба ҳиҷоҳо тақсим карда мехонд. Вай сатрҳои рухсатномаро то охир базӯр хонда баромада, ду калимаи охиринро бо овози баланд ба забон овард: «Комендант. Чернухино. Чернухино».

• Ана, ман нагуфтам, ки ту бе бало нестӣ, бача. Ин рухсатномаатро худи коменданти Чернухино имзо кардааст. Ту бо супориши политсаю гестапочиён ба ин ҷо омадӣ. Акнун фаҳмидам.