Бори дарахти илм надонам ба ҷуз амал,
Бо илм агар амал накунӣ, шохи бебарӣ!»
Саъдии Шерозӣ

Ду кас ранҷи беҳуда бурданд ва саъи бефоида карданд: Яке он ки андўхту нахўрд ва дигаре он ки омўхту накард.
Илм чандон, ки бештар хонӣ,
Чун амал дар ту нест, нодонӣ!
На муҳаққиқ бувад, на донишманд,
Чорпое–бар ў китобе чанд!
Он тиҳимағзро чӣ илму хабар,
Ки бар ў ҳезум аст ё дафтар?
Саъдии Шерозӣ

Олимеро, ки гуфт бошаду бас,
Ҳар чи гўяд, нагирад андар кас.
Саъдии Шерозӣ

Якеро гуфтанд: «Олими беамал ба чӣ монад?» Гуфт:
«Ба занбўри беасал».
Саъдии Шерозӣ

Ҳар ки илм хонду амал накард, бад-он монад, ки гов ронду тухм наяфшонд.
Саъдии Шерозӣ

Илм, к-аз аъмол нишонеш нест,
Колбаде дораду ҷонеш нест.
Хусрави Деҳлавӣ

Аз илм мурод ҷуз амал нест.
Камоли Хуҷандӣ

Дар илм ба нияти амал кўш,
То заҳри ту з-ин амал шавад нўш.
Бадриддин Ҳилолӣ