Испания, нилуфару хризантема мераваду лекин боз аз тамошои онҳо сер намешавад. Охир ин дарахтон низ мисли одамон ба худ сарнавишту тақдире доранд.

Баъзе аз онҳоро аз кишварҳои дур, хориҷа овардаанду аллакай дар замини мо сабз шуда реша давондаанд. Мисли инсонҳои умрдида решаи худро ба ҳар куҷо паҳн намудаанд. Акаи Маҳкамро шоҳу панҷаҳои шикаста, ҷое қачу килеб ё навдаи танҳо мондаи дарахти пире ба тааҷҷуб меорад.

Меандешад, ки агар онҳо забон медоштанд аз рӯзгору ҳаёти ниҳолон чӣ қиссаҳо намекарданд. Охир онҳо аз шамол, барфу боронгарӣ чӣ гуна панаҳ шудаанд, ин афсонаест ширину гуворо.

Синни ӯ аз 60 гузашта бошад ҳам, худро бақувват ҳис мекунад. Акаи Маҳкам аз ҷавонҳо монданӣ нест, балки рӯҳи мушкилписандашро дигарҳо дида ба қувваю ғайраташ офарин хондаанд.

Худи ӯ аз ягон мушкилӣ намеҳаросад, балки нағз медонад, ки дар ҳама кор саъю талош, сабру таҳаммул инсонро ба қуллаи мақсуд албатта мерасонад.

Ба ҳар коре ҳиммат баста гардад,
Агар хоре бувад, гулдаста гардад.

Имрӯз ҳангоме, ки корро тамом карду хост аз