пешорӯи вай як марди комил, инсоне, ки табиат, сарватҳои онро дӯст доштааст, истодааст. Ӯ бисёр гап заданро намеписандад. Дар зиндагӣ бисёртар фаъолият карда, пайваста таъкид сохтааст, ки ҳар шахс бояд ниҳоле шинонад, боғеро аз хеш ба ёдгор боқӣ монад, то насли оянда аз меваҳои он хӯрда аз боғбон бо некӣ ёд созанд. Акаи Маҳкам бошад, бунёдкори ҳақиқии боғу чаман аст. Боғҳое, ки тамоми фасли сол ба дӯстдорони табиат зебоӣ, покӣ, нафосат ҳадя мекунанд. Мехоҳад оянда низ орзуҳояш амалӣ шаванду мурғи толеаш ҳамеша дар парвоз бошад:

Чу Саъдӣ умр бинӣ, кам набинӣ,
Чу Ҳофиз шод бошӣ, ғам набинӣ,
Чу Ҷомӣ оқилу фархунда бошӣ,
Чу Сино дар дилу дар дида бошӣ.