8 Ибораҳоро нависед ва воситаи алоқаи онҳоро нишон диҳед.

ШАБ

Шаб – шаби тираву торик дунёро дарбар карда буд. Дар осмон абрҳои сиёҳ яклухт шуда меистоданд. Ҳаво дам дода буд. Қишлоки Кулба лаб фурӯ баста, гӯё мунтазири борони баҳорӣ шуда меистод. Вай (қишлоқ) хусусан дар кӯчаҳои камбар ва кӯтоҳи худ аломати боронимро беҳтар дошта, дар он ҷоҳо дамдодагии ҳаво ва вазнинии безабон бисёртар ҳис мегардид. Шаби тираву торик безабон буд. Дар шаб ҳамон дарахтҳои бодом, ки ба тозагӣ гулҳои худро кушода буданд, ба назар бад менамуданд. Гуҷуми сари масҷид хусусан ториктар ва хавфноктар буд. Гӯё торикии шаб аз байни шох ва барги он мебаромад...

Ба нисфи шаб ҳанӯз як соат боқист. Хурӯсҳо як бор ҷег зада шуданд. Онҳо – соатҳои зангдори қишлоқ ҳанӯз дафъаи дуюм ҷег назада ва нисфи шаб буданашро эълон накардаанд. Чакраҳои борон ҳанӯз ба замин норасида, раис аз масҷид баромад ва ба сӯи ҳавлии Шокир рафт. (138 калима)
Ҷалол Икромӣ

9 Асосҳои грамматикии ҷумлаҳоро номбар кунед. Онҳоро ёбед.

ЗЕБОИИ ТАБИАТ

Дар Боғистон баҳор омада буд. Баҳори ин ҷо баҳори алоҳида аст.

Ҳеҷ кишвар дар баҳор монандӣ Боғистон хубу зебо намешавад, зеро ки ин ҷо Боғистон аст. Ҳар гуна дарахти мева: зардолу, шафтолу, биҳӣ, себ, нок ва ғайра бисёранд ва онҳо яке аз паси дигаре гул мекунанд; гулҳои сафеду гулобӣ, гулҳои сурху норинҷӣ, гулҳои хушбӯ ва муаттар саросари водиро пур мекунанд, зинат медиҳанд. Аз гулзорҳои бисёр,