ҲИКОЯТ

Ҳотамро* пурсиданд, ки:

• Ҳаргиз аз худ каримтар дидӣ?
  Гуфт:
• Бале! Рӯзе ба хонаи ғуломе фуруд омадаму вай даҳ сар гӯсфанд дошт. Филҳол як гӯсфандашро кушту пеши ман овард ва маро қитъае аз он хуш омад. Бихӯрдаму гуфтам: «Вало, ин басе хуш буд». Он ғулом берун рафту як-як гӯсфандро мекушту он мавзеъро мепухт, пеши ман меовард. Ман аз он огоҳ не. Чун берун омадам, савор шудам, дидам, ки беруни хона хуни бисёре рехтааст. Пурсидам, ки:
• Ин чист?
  Гуфтанд, ки:
• Вай ҳамаи гӯсфандони худро кушт.
  Вайро маломат кардам, ки чаро чунин кардӣ.
• Гуфт:
  Субҳоналлоҳ, туро хуш ояд чизе, ки ман молики он бошам ва дар он бахилӣ кунам, ин зиштсиратӣ бошад дар миёни халқ.
  ПАС, Ҳотамро пурсиданд, ки:
• Ту ба муқобалаи он чӣ додӣ?
  Гуфт:
• Сесад шутури сурхмӯю понсад гӯсфанд.
  Гуфтанд:
• Ту каримтар бошӣ!
  Гуфт:
• Ҳайҳот! Вай ҳар чӣ дошт, доду ман аз он чӣ доштам андаке беш надодам. Қитъа:

Чун гадое, ки ними нон дорад,
Ба тамоми диҳад зи хонаи хеш,
Бештар з-он бувад, ки шоҳи ҷаҳон
Бидиҳад ниме аз хазонаи хеш. (169 калима)

Абдураҳмони Ҷомӣ

ЛУҒАТ

Ҳотам – Ҳотам дар асри VI зиндагӣ кардааст